Tweet11-10-2009 om 22:42 door Nicoline Wisse Smit

Hoewel de zon zo nu en dan nog aandachtig schijnt, is de herfst begonnen. Regen, bakken met regen zijn er deze week gevallen. Gegrepen door de liefkozende warmte die de zon eigen is, is dit het moment waarop ik bijna ieder jaar fantaseer over wonen in een warm land. Een land waar het net iets milder is. De zon iets vaker schijnt. Daarbij valt het mij op hoe in mijn fantasiespel de eeuwige zonlanden ieder jaar weer als van nature afvallen in de eerste selectieronde. Hoewel ik kou vrees, is mijn angst voor 12 maanden oeverloze zon groter. Ofwel: ik hou van de wisseling van de seizoenen. De herfst is daarbij, ondanks mijn fantasiespel rondom zonovergoten, warme landen, nota bene mijn lievelingsseizoen. De kleuren zo mooi. De laatste zonnestralen zo warm. Een periode waarin de wereld op magische wijze verandert. Pijntjes en kwelling van zich afschudt om vervolgens in een diepe winterslaap te geraken. Het najaar is voor mij het meest krachtige seizoen. Het seizoen dat aan de vooravond staat van het veelbelovende, frisse, ongeschonden voorjaar. Een periode van verandering, transformatie en beweging.

Het fantaseren over emigreren doe ik op basis van mijn huidige situatie. Mijn leven als spiegel.  Niet ontevreden. Eerder tevreden. Tevreden met mijn fijne huis, mijn leuke werk en, over het algemeen ook, de omgeving waarin mijn dochter opgroeit. Ik spiegel mijn leven af aan mijn idee rondom het wonen in een net iets warmer land. En op de één of andere manier zie ik onverwachts een relatie tussen mijn leven en seizoenswisseling. Ik zal proberen het uit te leggen. Het najaar is voor mij een periode van bezinning en daarmee de basis voor al het andere. De winter een periode om tot rust te komen, de bezinning te laten inwerken en rijkdom te koesteren. Vanuit dat koesteren volgt het voorjaar. Een periode om nieuwe plannen te maken. Plannen die de zomer rijpt.

Het najaar als basis. Dat is mijn huis. Vrede en vriendschap. Palen waarop de winter staat. De uitvalsbasis. De palen van de winter. De palen waar vanuit de hond in het nabij gelegen bos wordt uitgelaten, mijn dochter naar school fietst, ik met mijn vriendinnen koffie drink (en soms een wijntje), alle activiteiten plaatsvinden van golf, tot hockey, paardrijden en dansles. Allemaal dingen die ik in een straal nabij mijn huis vind. Dan het voorjaar. Nieuwe plannen. Plannen die ik dagelijks maak en nog vaker bijstel. Plannen die vaak een zakelijk karakter hebben. Plannen die er in Zuid-Limburg volop te maken zijn. Steeds in beweging. En als de plannen gemaakt zijn, dan pluk in de vruchten. Dat is voor mij de zomer. Daar komt de bezinning die ik in Limburg in mijn huis vind, in een omgeving waar ik alles bij de hand heb en die continu in beweging is en daarmee nieuwe kansen biedt tot uiting. En het mooiste? Ik hoef de verschillende seizoenen niet af te wachten. Want hier zijn die steeds in beweging. Een seizoenshuwelijk in evenwicht dat work-life balance heet.  Quality of life, en dat vier seizoenen lang!

Plaats een reactie