Tweet18-07-2011 om 23:13 door Nicoline Wisse Smit

Ik herinner me dat ik als puber samen met mijn beste vriendinnetje stilstond bij ons leventje. 't Gooi, we vonden het zo bekrompen. Maar voor onze kinderen... wensten we niets anders. Ook zij zouden hier opgroeien. Onder de rook van Amsterdam. Hockeyfeestjes volop. Van de goede scholen waren wij ons ook bewust. Niet te vergeten de verschillende sportmogelijkheden. Lange ritten maakte ik door het bos. Paardrijden deed ik graag. Zeilen was nooit mijn favoriet. Maar ik genoot van de sfeer en de lol van het zeilen bij mooi weer. Later ook de snelheid van het waterskiën. Natuurlijk was niet ieder moment in mijn jeugd even blij. Toch kijk ik met veel plezier terug op mijn kinderjaren en mijn leventje als puber.

Riep ik lang geleden dat Limburg vanwege de zachte g het ergste is dat je een kind kunt aandoen, en was ik mij wederom bewust van het geluk van opgroeien in 't Gooi, ondertussen besef ik me dat mij dochter al net zo gezegend is als ik in mijn jeugd. Hier, in Zuid-Limburg, heeft ze een heerlijk leven. Onze vrienden in Limburg doen niet onder voor mijn vriendschappen uit 't Gooi. Sterker nog, mijn vriendinnen hier mengen zich zonder moeite met de meute daar. Alsof ze elkaar al sinds hun puberteit kennen. Mijn dochter heeft hier haar hockeyvriendinnen zoals ik destijds de mijne. En na de zomer gaat ze naar al net zo'n fijne school als de middelbare school waar ik mijn jeugdjaren mocht slijten. Toch lijkt er één iets te ontbreken. Open water!

Niet een rivier waar je tussen de stinkende motorolie op en neer kunt racen in een teveel pk boot, maar zo'n echt open water. Een water om te zeilen. Zoals de Loosdrechtse Plassen, waar ik maar al te vaak met mijn boot mocht omslaan. Of nog beter, het water waar wij vakanties sleten: het IJsselmeer. Nu kan ik het IJsselmeer niet hierheen halen en is Zuid-Limburg ook zonder groot, open water nog steeds een geweldige regio om te wonen en heeft die Maas zeker zo z'n charme, maar het was tijd mijn dochter kennis te laten maken met wind in de zeilen. Het gevoel van vrijheid dat al begint wanneer je de trossen losgooit. Een gevoel dat je werkelijk alles doet vergeten. Vrij van alles.

En dus stonden er een paar dagen zeilen op de planning. Deed de aangekondigde regen en wind, herfstweer wel te verstaan, even twijfelen over het wel of niet laten doorgaan van de geplande mini-vakantie, besloten we toch te gaan. Gelukkig maar, want weer of geen weer, al bij het uitvaren van de haven werd ik overdonderd door dat gevoel van vrijheid. Mijn agenda vergeten. Mijn to do's laten liggen aan wal. Vandaag pikte ik ze weer op. Maar wel met nieuwe energie en een te gelukkige dochter. Ze trotseerde een pittige wind, blijkt ware zeemansbenen te hebben en werd nat tot op haar ondergoed. Samen waaiden we uit. Vol nieuwe energie. Terug thuis in Limburg.

Plaats een reactie