Tweet29-10-2009 om 10:04 door Nicoline Wisse Smit

Geleend van Wiet ten Doeschate. Over een volle Randstad en wind die nooit went. Het meest on-Nederlandse stukje vaderland.

Het was 7 augustus 1992. Onze dochter Eva werd geboren. Een grootser moment heb ik in mijn leven niet meegemaakt, niet ervoor, niet erna. Het was in Leiden en met Eva's geboorte was wat ons betreft de grens bereikt. Haar komst liet de Randstad-emmer overlopen. Vol=Vol, dus wij moesten weg. Mijn Limburgse vrouw was op haar 18e naar Antwerpen verhuisd en had via Den Haag de sleutelstad bereikt. Ik, geboren in Bilthoven met Twentse en Brabantse wortels was op mijn 9e verhuisd naar Katwijk en had van daaruit de weg naar Leiden gevonden. Prima stad, mooie oude kern, menselijke maat, strand in de buurt en nog veel meer. Maar wat ontbrak? De Franse slag, het Italiaanse dolce far' niente. Wat er niet ontbrak en waar mijn Limburgse nooit aan wende: wind! In de Randstad waait het ongeveer 364 dagen per jaar.

In 1993 zijn wij heel bewust op zoek gegaan naar een plekje in Limburg. Het meest on-Nederlandse stukje vaderland. Waar het heuvelt en de vergezichten adembenemend schoon zijn, ieder seizoen anders. Waar de Hollandse ruilverkavelingsdrift weliswaar een beetje schade heeft aangebracht, maar het land niet wezenlijk in rechte vakken opgedeeld kreeg. Waar het 's zomers warm kan zijn alsof er een landklimaat heerst, met de bijbehorende geuren en geluiden; een kerkklokje klinkt anders tussen de heuvels dan in de vlakke polders. Gelukzaligheid? Kom eens een glas wijn drinken zondagmiddag bij ons op de cour. Af en toe kleppert er een paard en wagen langs de poort. Een kwartiertje later gevolgd door een brommertje. Frankrijk? Het zelfde gevoel ja, maar we noemen het Zuid-Limburg!

Bron: Linkedin We are Maastricht Region

Toelichting: Bovenstaande item is geschreven door Wiet ten Doeschate in reactie op Limlog Wonen: Als God in Zuid-Limburg. Wiet ten Doeschate is eigenaar van reclamebureau ixad te Maastricht.

Plaats een reactie