Tweet02-08-2010 om 13:23 door Mark Renne

Vrijdag 30 juli 2010 neem ik de trein vanuit Landgraaf naar Heerlen. Normaal neem ik voor dit soort afstanden de fiets, maar nu weet ik niet of ik de vertrouwde bewaakte fietsenstalling aan de Akerstraat goed kan bereiken. Heerlen staat namelijk de hele middag en avond in het teken van de Raboronde. Het zal er druk zijn met veel noodzakelijke afzettingen. Ik ben op weg naar de ronde om erover te kunnen schrijven op deze site. Niet zozeer over de sportieve prestaties, maar meer over de entourage en de maatschappelijke betekenis. Het zag er afgelopen jaar even naar uit dat Heerlen het op deze eerste vrijdag na de Tour de France zonder het vertrouwde criterium moest doen. Maar gelukkig is de wielrennerij niet meer weg te denken uit deze regio. Vanaf dit jaar organiseert de Stichting Cyclocross Heerlen dit criterium. Met succes! Maar dat had ik niet anders verwacht na het succesvol organiseren van verschillende internationale cyclocrossen en het NK veldrijden 2010.

Voordat ik me bij de organisatie meld, loop ik over het parcours van de Rabo Dikke Banden Race. Kinderen van 7 t/m 12 fietsen hier straks een stukje van het echte profparcours op hun eigen fietsen. Onze oudste dochter doet straks mee. Lijkt me voor de kinderen erg stoer om zo door Heerlen te kunnen fietsen. In de Saroleastraat worden de dranghekken neergezet. Op het Schouwburgplein en bij de finish is het rond vier uur nog niet zo druk. De eerste kinderen voor de Dikke Banden Race melden zich al bij de organisatie. Van de organisatie krijg ik nodige persversierselen, zodat ik overal bij kan komen. Nu nog even het echte profparcours verkennen. Ik besluit om later op de avond met mijn mobiel een foto te nemen vanaf Schunck richting het Pancratiusplein.



Terug bij de start zie ik steeds meer kinderen. Ook een paar kinderen uit de buurt en van vrienden. In de VIP-ruimte is op dat moment nog weinig te doen. Inmiddels zijn mijn partner en onze dochters op het plein. De spanning voor de race stijgt. Een kleine 100 kinderen doen verdeeld over 3 categorieën mee. Mijn dochter zit bij de tussencategorie.  Zij moet 3 rondjes rijden. Bij de aanvang controleert de organisatie goed op het dragen van de helm. Er fietst in de eerste groep een meisje uit Aken mee. Profrenner Pieter Weening verzorgt de start en later de huldiging. Alle kinderen krijgen een aandenken en de winnaars van de categorieën worden echt gehuldigd met prijzen. Onze dochter fietst de longen uit haar lijf. Gaat te hard van start. Komt 2x als eerste meisje door. De omroeper schreeuwt haar naam. Als ouder ga je gloeien van trots. Bij de finish is ze nog net derde. De 3 eerste meiden komen niet lang na de eerste jongens over de lijn. Heel knap. Na de laatste rit maakt iedereen zich op voor de huldiging. De organisatie is blij dat er meer meiden bij zijn dan vorig jaar. Volgend jaar willen ze er nog meer zien. Bij de huldiging worden eerst de jongens gehuldigd. Plaats 1, 2 en 3 krijgen een mooie beker. Ik zie de meiden glunderen. De teleurstelling is groot wanneer blijkt dat bij de meiden alleen de 1^ste plaatsen een prijs krijgen. Het maakt mij niet minder trots. En op dit puntje na is alles prima georganiseerd.



Hierna heb ik in de VIP-ruimte een deel van de presentatie van de renners gevolgd. Mooi om zo dichtbij te kunnen komen. Inmiddels is het veel drukker. Veel bekende gezichten. Met een paar even kunnen spreken. In een flits zie ik Jan Smeets binnenkomen. Is hij hier alleen als VIP of is hij zelf een fietsfan? Van Hennie Kuiper, mijn jeugdidool, weet ik het wel. Ik zie dat je als VIP tussen het eten door behoorlijk moet werken. Want bij zo’n evenement gaat het toch vooral om de contacten. Dat geldt voor al dit soort evenementen in heel Nederland. En daarom is het ook zo belangrijk voor Heerlen dat deze wielerronde er nog steeds is en blijft.



Tijdens het echte criterium ben ik een paar keer langs het parcours gelopen. Veel verschillende soorten toeschouwers. Wielerfans en uitgaanspubliek. Ouderen en jongeren. Nog veel kinderen met hun ouders. Bij de bekende uitgaanspleinen en -plekken is het druk. Voor mij zelfs wat te druk. Op andere plaatsen kun je vrij aan de dranghekken staan. Ik maak de foto vanaf Schunck.  Bij Schunck 5.0 en bij El Popo zit het terras van het restaurant vol. Deze mensen lijken weinig oog te hebben voor de ronde. Bij Bracke wacht ik de laatste ronden af. Ik hoor dat Karsten Kroon wint. Dan besluit ik dat het voor mij lang genoeg is geweest en ik neem de trein naar huis. Samen met veel Landgravenaren die speciaal naar Heerlen waren gekomen om de ronde te zien. Ik lees op twitter dat de bank volgend jaar weer hoofdsponsor is. Dus op naar 2011.

Wilt u nog zo’n mooie ronde meemaken. Op 4 augustus 2010 is de Ridderonde in Maastricht.

Reacties

Plaats een reactie