Tweet14-12-2010 om 20:36 door Nicoline Wisse Smit

Het klinkt zo heerlijk glooiend. Het heeft iets lieflijk avontuurlijks of avontuurlijk gemoedelijks. Het doet misschien wel het meeste denken aan de jus die Limburg smaak geeft. Nooit rechttoe rechtaan, steeds zacht. Misschien zelfs wel romantisch. Het past zo bij wat Limburg voor mij is. Een beetje avontuur. Versnellen en vertragen. Klimmen en dalen. Ons Heuvelland!

Het Heuvelland waar Randstedelingen van dromen. Dat jaarlijks ontelbaar veel wielrenners trekt. Het landschap dat aanmoedigt tot een wandeling. Het landschap dat bovenal dat avontuurlijk gemoedelijke draagt. Het Heuvelland dat Wikipedia omschrijft als een streek in Nederland, die vrijwel het grootste deel van Zuid-Limburg omvat. Het gebied gelegen ten oosten van Maastricht, ten zuiden van de Westelijke Mijnstreek en ten zuidwesten van de Oostelijke Mijnstreek.

Verder meldt Wikipedia dat de definitie 'Heuvelland' formeel niet is vastgelegd en heuvelland op verschillende manieren kan worden opgevat. Een melding die mij niet verbaast. En niet vanwege het feit dat een heuvellandschap normaliter hoogten kent tussen de 150 en 200 meter en dat we in een laagland als Nederland een hoogteverschil van 20 meter al als heuvel bestempelen. Mijn verbazing heeft te maken met de dalen van Limburg. Want wat blijkt, de heuvels zijn maar relatief. Het zijn het Geul-, Gulp, Maas- en Voerdal die samen met al die andere wateren in Zuid-Limburg het landschap hebben verdiept en dalen gevormd. Die zogenaamde hoogten, die heerlijke heuvels, enkel maar grond die de tand des tijds heeft weten te doorstaan. Grond die niet tot dal is uitgediept.

De heuvels die de tand des tijds hebben weten te doorstaan. De tijd die in Limburg soms stil lijkt te staan. Dan de plotselinge, glooiende versnelling die de wielrenner ervaart nadat de top is bereikt. Dat is mijn leven in Limburg! Nooit een dag saai, steeds in beweging. Glooiend!

Plaats een reactie