Tweet09-01-2011 om 09:12 door Nicoline Wisse Smit

Mijn dochter naar Maastricht gebracht. Op de weg terug naar huis stop ik langs de kant van de weg en stap uit mijn auto om de Maas te bewonderen. Water treedt buiten de oevers. Enorme stroming. Indrukwekkend, ook bedreigend. Terwijl ik een foto maak, spreekt een man mij aan. In eerste instantie zijn het niet zijn woorden die tot mij doordingen. Niet omdat het nog vroeg is. Ik lijk vooral gefascineerd door de homp eten die op zijn wang hangt, de veters van zijn schoenen die amper gestrikt zijn en de te grote broek waarvan de gulp niet helemaal lijkt gesloten. Had de wind de andere kant op gestaan, dan was een opmerking over zijn geur niet onwaarschijnlijk.

De man vraagt mij of ik hem een lift kan geven. Hij zegt al een uur op de bus te staan wachten. 'Hier heb ik echt geen zin in', flitst door mijn hoofd. Dan voel ik mij schuldig. Komt dit door zijn uiterlijk en mag ik op basis daarvan iemand hulp weigeren? Komt dit door mijn opvoeding? Geen snoepjes aannemen van onbekenden, niet met vreemde mannen praten en geen lifters meenemen. Ik besluit de man te laten weten dat ik wel die kant uitrij maar naar een ander dorp en dat het me eigenlijk ook niet uitkomt. De waarheid dus.

Daarop sjokt de te grote broek terug naar de bushalte aan de overkant van de weg. Zelf maak ik nog een foto van de stromende Maas. Dan stap ik in mijn auto. Terwijl ik wegrij, bedenk ik opeens dat de man staat de wachten op de bus richting Maastricht. Die moest dus helemaal mijn kant niet op... Had hij net zoals de Maas buiten zichzelf willen treden?

Plaats een reactie