Tweet26-05-2009 om 10:51 door Nicoline Wisse Smit

Opgegroeid in ’t Gooi. Althans het oude Gooi. De tijd dat Hilversum nog niet aan Enschede deed denken. Mijn vriendinnen werden in die tijd , soms met 7 jaar oude auto’s, op het schoolplein opgehaald door hun moeder. Door hun moeder! Niet de derde 10 jaar jongere vriendin van een vader; een creatie die niet kan kiezen of ze nu (stief)moeder of beste vriendinnen met de dochter in kwestie wil worden. Of een toeterende, opgejaagde nanny in een speciaal voor haar op de kop getikte, tweedehands PC kruiwagen. Dezelfde vriendinnen die in de vakantie met diezelfde 7 jaar oude auto naar het vliegveld togen om in een schitterende privé jet plaats te nemen op weg naar de Côte. Vriendinnen die zijn uitgegroeid tot goedgemanierde moeders die vandaag de dag zelf nog hun kinderen ophalen van het schoolplein waar zij ooit stonden te wachten op hun moeder. Toegegeven: sommige vriendinnen, zo leert de realiteit, zijn niet op het schoolplein te zien, maar klagen over de nanny die nog nooit een stofzuiger heeft gezien. Diezelfde vriendinnen, zowel die van het schoolplein als die van die nanny die na 6 weken nog steeds niet achter de functionaliteit van het stopcontact is, vragen zich soms af waar ik ben gebleven. Hoe ik het na 10 jaar nog steeds in Maastricht uithoud. Want zo noemen mijn vriendinnen, maar al te goed wetende dat ik net over de grens in België woon, mijn woonplaats. Ja, ze komen graag naar Maastricht om te winkelen, te eten, en gelukkig ook om mij te zien – maar wonen in Maastricht…

Op 18e jarige leeftijd, na het behalen van mijn VWO diploma en met een opleiding aan de Hoge Hotelschool Maastricht in het vooruitzicht, toog ik naar Keulen. Aansluitend woonde ik, samen met die vriendin van die ouders met die 7 jaar oude auto, een half jaar in Parijs. Tijdens de Hotelschool een stage in Frankrijk en Amerika. Ik waande me werkelijk werelds toen ik naast mijn baan in de hotellerie in Berlijn mijn mede MBA studenten eens in de 2 maanden uit alle windstreken in Henley on Thames ontmoette. Maar het kriebelde. Was dit het nu? Op 28 jarige leeftijd besloot ik het roer om te gooien. Ik streek neer in Lanaken, dat plaatsje net over de grens in België dat door mijn vrienden als Maastricht wordt bestempeld. Bekenden, en minder bekenden, leken verbaasd. Hoe kon een wereldburger zich daar nu vestigen? Zij, dat wereldse, zogenaamde vrijgevochten meisje uit ’t Gooi? Maar ik realiseerde mij: Home is where the heart is! Nu, 10 jaar later, kan ik stellen dat de hartslag van Zuid-Limburg mij nog steeds bekoort!

Plaats een reactie