Tweet31-10-2010 om 11:16 door Nicoline Wisse Smit

In 1994 studeerde ik af aan de Hotelschool. Ik liep mijn work permit voor de States mis en verhuisde naar Amsterdam. Ik ging werken in Laren, miste de hotellerie. Daarop volgde Inter-Continental Hotels en werd geselecteerd voor het young executive programma van de keten. Ik verkaste van Amsterdam naar Berlijn. In Berlijn besloot ik om het roer om te gooien en zo belandde ik in Zuid-Limburg. Dat ik ooit in Zuid-Limburg wilde wonen, wist ik al bij het verlaten van de Hotelschool. Dat dit na vier jaar zou zijn, had ik destijds niet gedacht.

In de tijd dat ik in Amsterdam woonde, viel het mij op dat Hotello’s aan elkaar blijven plakken. Nu geloof ik wel in de vriendschappen voor het leven die je tijdens je studententijd maakt, maar ook in blijvende ontwikkeling. En daar horen nieuwe indrukken, avonturen en mensen bij. Mijn allergie voor dat aan elkaar geplak, of eigenlijk mijn behoefte aan ontwikkeling en groei, heeft er misschien aan bijgedragen dat toen ik in Zuid-Limburg neerstreek ook niet meteen de gebaande paden koos. Zo nu en dan lunchte ik weleens met een dispuutgenootje die in Maastricht was blijven wonen, maar dat was het dan ook wel zo’n beetje.

Afgelopen donderdag een eetafspraak met Lisette. Ik ken Lisette van de Hotelschool. Lisette staat aan de wieg van Mise en Place en is sinds haar afstuderen in Limburg gebleven. Nou ja, niet helemaal – want ze is werkelijk altijd onderweg. Lisette en ik gaan echter eigenlijk pas sinds drie jaar zo nu en dan met elkaar om, nadat wij elkaar hernieuwd tegenkwamen bij het Communicatie Netwerk Limburg. De agenda’s van Lisette en van mij vertonen dezelfde hysterische beladenheid. Leuk is het hoe we juist op donderdag kunnen sms-en voor een hapje die avond en dat dit beter lijkt te werken dan het plannen van een date op lange termijn.

Na volgens mij al meer dan een jaar niet samen te hebben gegeten, zagen we elkaar in september. Zoals altijd Sjiek. Opeens stonden er acht Hotello’s naast ons. Samen een lang weekend in Maastricht. En we voelden ze denken. Die arme Lisette en Nicoline. Zo samen helemaal alleen in Maastricht. Hebben niemand anders. Overgeleverd aan elkaar.

Afgelopen woensdag sms ik Lisette. Sjiek? Acht uur! Een minuut later ontvang ik een sms van Tanja. Ook Hotello. Ze heeft me in de Quote zien staan en vraagt of ik op vrijdag zin in en tijd heb voor een kop koffie. Ik nodig haar uit om aan te schuiven op donderdag in Sjiek. En zo zitten we daar dan. Drie Hotello’s in Maastricht. Moederziel alleen, aan elkaar overgeleverd. Doodongelukkig te zijn.

De waarheid? Het is zeker 16 jaar gelden dat ik met Tanja heb gegeten. Ook die kop koffie die zij voorstelde hebben we niet eerder gedaan. Het is de eerste keer sinds zij de Randstad voor Maastricht verruilde dat ik haar echt eens zie. De waarheid? Met onze belachelijke drukke agenda’s gaat het waarschijnlijk wederom 16 jaar duren voor we elkaar weer zien. En wanneer we elkaar zien, dan praten we waarschijnlijk weer net zo druk door elkaar heen als afgelopen donderdag. Teveel verhalen over onze levens om te delen. Teveel indrukken die we opdoen. Misschien moeten we over 16 jaar niet zo verstandig zijn om met moeite tegen half twee op te breken. Net zoals vroeger op de Hotelschool de tijd de tijd laten en morgen zien we wel. Misschien elkaar toch iets eerder dan over 16 jaar weer zien.  We sms-en wel. En laat die Hotello's maar fijn denken...



Bij Sjiek in Maastricht met Lisette en Tanja.

Plaats een reactie