Tweet10-03-2011 om 15:56 door Mark Renne

Wat doet een Limburgse met Friese voorouders tijdens carnaval? De Limburgse is mijn vrouw. We hebben allebei niet zoveel met carnaval. Terwijl haar broers met hetzelfde Friese bloed lekker carnaval blijven vieren in respectievelijk Kerkrade en Den Bosch. Het ligt dus niet aan het Friese bloed. Het klikt gewoon niet zo tussen carnaval en ons. Deze carnaval bracht ons naar Noord-Friesland. Dat heeft ook niet zoveel met het Friese bloed te maken, maar het speelt wel een kleine rol.

Wanneer je binnen zes dagen twee keer de afstand tussen zo’n beetje het meest zuidelijke en noordelijke deel van het Nederlandse vasteland aflegt, besef je hoe klein, en tegelijk hoe verschillend ons land eigenlijk is. Op 4 uur door 5 provincies en veel verschillende landschappen. Van een streek met een mooi dialect tot een streek met een eigen taal. Zo kort na 2 maart was de overgang van Limburg naar Gelderland speciaal. Rond 2 maart wilden ineens allerlei mensen Limburg teruggeven aan de Limburgers. Terwijl wij Limburg niet kwijt zijn, en misschien wel belangrijker; het ook niet kwijt zullen raken. Het overgrote deel van de Limburgers is trots op de provincie en wil dat graag delen met anderen.

Terug naar onze reis. Al rijdend besef ik hoeveel mensen uit Limburg ik ken waarvan de voorouderlijke roots in andere provincies liggen. Zo werkte ik in Kerkrade al snel samen met een huurder die zelf in Drenthe geboren is en nog Drents sprak. Veel mensen in en om Kerkrade en Heerlen zullen met warme gevoelens terugdenken aan wijlen Gerrit Hagtingius, een actief politicus en huurder met zijn roots in Grootebroek Noord-Holland. In Noord-Limburg stromen nu veel Polen in. In Zuid-Limburg zijn in de tijd van de mijnen veel Europese gastarbeiders, succesvol gemengd met Limburgers. In Zuid-Limburg vind je veel echte Limburgers met de meest internationale achternamen. Limburg is verschillend en één, zoals Nederland dat ook is. Proteststemmers zullen er altijd wel zijn en die lopen het hardst achter ‘één van hen’ aan. Stel nu dat een Groninger de zogenaamd vrijheid brengende oneliners had gesproken. Limburg is sinds 2 maart niet ineens veranderd. Het blijft open en gastvrij. En een regio met veel uitdagende mogelijkheden.

Zoals Friesland, en, en … dat natuurlijk ook is. Op maandag waren we in Moddergat. Het lijkt een carnavalsnaam, maar het is een echt en sterk Fries dorp. Daar waren we in een visserij museum, 't Fiskershúske. Eén van de mooiste musea die ik de laatste jaren heb gezien. Daar kochten we het boek “De mooiste vis van de zee” in het Fries. De vrijwilligers vonden het heel bijzonder dat wij dat als Limburgers deden. Toen ik aangaf dat mijn vrouw en de kinderen Fries bloed hebben, begrepen ze het en straalden ze van trots.

Op de terugweg zijn we als ware koffiefans nog even naar Joure geweest. De bakermat van Douwe Egbert. Op de foto bekijken onze dochters een filmpje, in het Fries gesproken met Nederlandse ondertiteling. In het Fries Grafisch Museum drukten we samen boekenleggers met daarop "Vrienden zie je niet, die staan achter je".

 

Reacties

Plaats een reactie