Tweet27-05-2010 om 12:15 door Mark Renne

Dinsdagavond rijd ik van mijn woonplaats Landgraaf naar Kerkrade. Het is een korte rit. Deze keer lijkt de rit langer door alle hekken langs de wegen. Het lijken er steeds meer te worden. Jaar, na jaar. Ook het aantal gele verkeersborden en omleidingsborden groeit. En dat is allemaal nodig, want later in de week kleurt het achter de hekken roze,  pink. Pinkpop staat voor de deur. Duizenden zullen komende vrijdag, zaterdag en zondag komen genieten van de bands op Nederlands bekendste openluchtfestival. De laatste jaren steeds minder vaak op Pinksteren, maar wel vaster in het eerste weekend van juni. Hierdoor kan er beter worden geprogrammeerd. Alle bezoekers zijn van harte welkom in mijn woonomgeving. Ik luister gratis mee en denk steeds weer hoe prachtig het is om dit mooie festival hier te hebben.

Op dinsdagavond bezoek ik een lezing van Jurriaan Benschop in de bibliotheek van Kerkrade. Hij spreekt over de kunststad Berlijn. De lezing is georganiseerd door VAZOM en de bibliotheek. Het past in het project kunst en krimp, waaraan ik vanuit mijn werk ook bijdraag. Jurriaan woont in Berlijn. Hij is programma- en tentoonstellingenmaker. Hij kent Zuid-Limburg goed. Eerder werkte hij voor de Kunstgalerij in Heerlen. Dit is later opgegaan in Schunck. Over zijn ervaringen in Berlijn heeft hij een boek geschreven met de titel “Wonen tussen de anderen. Een portret van kunststad Berlijn”. Zijn lezing mocht ik niet missen. In Heerlen wordt gepraat over de culturele lente waarin kunst steeds meer ruimte krijgt en de stad een bijzondere uitstraling geeft. De hele regio, met de Duitse en Belgische buren, gaat voor Maastricht als Culturele Hoofdstad. Eutropolis krijgt steeds meer vorm. De lezing is als een gezamenlijke wandeling door Berlijn. De ontwikkeling van Berlin Mitte en de uitstraling naar de andere wijken komen mooi in beeld.  Duidelijk wordt dat de kunst in Berlijn groeit door de ruimte die er geboden wordt, zowel letterlijk als figuurlijk. En deze ruimte wordt in Zuid-Limburg volgens mij nu ook geboden. Daardoor bouwen er steeds meer kunstenaars mee aan een aangename woonomgeving.



Op de zondag van Pinksteren fietste het hele gezin naar Heerlen. Ik ben nog altijd een zwevende kiezer, maar ik wilde Femke Halsema eens van dichtbij zien. De campagnebus zou om vier uur op de Bongerd zijn. We kwamen er iets over vieren aan. Nog geen bus te bekennen. Wel mensen met groene ballonnen en posters. Ineens maakte zich een soort opwinding meester van de aanwezigen. De bus draaide op een afstand de bocht om. Femke zat attent voor in de bus, goed in het zicht. De opkomst was best groot. Mijn oudste dochter, ze is 9, vond de toespraak te saai. We zijn toen naar ons andere doel gegaan. Een terrasje op het Pancratiusplein. Om te kijken naar de videowall met daarop de kussen van dekus.org en andere kunstprojecten uit Heerlen en Zuid-Limburg. Het plein leent zich uitstekend voor zo’n project. De laatste jaren is het ook een erg mooi plein geworden. Zo op zondagmiddag met een temperatuur van rond de 25 graden krijgt het iets mediteraans.

Het mediterane hebben we op Pinstermaandag voortgezet met een wandeling langs de Geul bij Vijlen. Wat is het daar mooi! Een mooi stukje buitenland in mijn eigen achtertuin. Ook hier vindt een kunstenaar ruimte en inspiratie. In Cottessen zagen we een nieuw droomhuis. We spraken een echtpaar uit Beek. Daarvoor woonachtig in Breda. In zo’n mooi stukje ben je op een zonnige en vrije dag nooit alleen. De drukte viel nog mee. Aan het eind van de dag reden we stapvoets de heuvel op richting autoweg. Voor ons een auto uit Breda. Nu nog toerist. Later, mede streekbewoner?

Plaats een reactie