Pataterie en friterie

Tweet12-07-2009 om 18:18 door Nicoline Wisse Smit

Vrijdagavond. Op weg naar een etentje bij vrienden net over de grens in Wallonië. Rij ik vanaf Maastricht richting Visé. Passeer ik Knuvelkes. Ik blijf dat een rare naam vinden voor een tankstation. Helemaal gezien het gespuis dat ik soms denk te spotten. Daar zit volgens mij geen enkel knuffelgehalte aan. Maar een mens kan zich vergissen en misschien is het gespuisgevoel gewoon iets dat een tankstation bij mij oproept. Maar wie geeft een tankstation nu toch de naam Knuvelkes? Anders dan de Lucht doet de naam Knuvelkes mij in het geheel niet denken aan rokende motors, benzine, diesel, een korte stop, het checken van de bandenspanning. Wat de naam wel doet, is het gevoel geven dat de Belgische grens genaderd wordt.

Nog geen kilometer verder wordt dit gevoel bevestigd. Prachtig hoe verlichting en wegdek veranderen. Hier voel je op de snede van de grens hoe eigen twee landen kunnen zijn. Natuurlijk wordt dit te clichématig meteen onderstreept. Op nog geen 50 meter na het Belgische grensbord ligt een ware pataterie. Hier beleven Hollanders hun eerste echte we-gaan-op-vakantie-moment wanneer ze de Belgische frieten proeven. En zoals een vakantieganger betaamt meteen ook even de benen strekken. Ik zie een familie op de parkeerplaats met een frisbee in de weer.

’s Avonds rij ik terug. Op de grens van Wallonië met Nederland geen pataterie. Even later wel, op hoogte van Knuvelkes, een tankstation. Anders dan Knuvelkes roept tankstation Patiel geen enkel gevoel bij mij op. Ook hier geen familie aan de frisbee. Zonder vakantiegevoel rij ik over Maastricht terug naar huis. De grens over bij Smeermaas. In mijn linkerooghoek zie ik dat de dag er voor de beste friterie van Vlaanderen nog lang niet opzit.

Plaats een reactie