Tweet30-12-2010 om 09:01 door Nicoline Wisse Smit

Na de column van Wim Daniëls te hebben gelezen, besluit ik dat ik zijn schrift niet kan overtreffen. Zijn woorden over het wensen van goede moed, de sleet op Nieuwjaar en de geur van een zalig uiteinde ruik ik.

In zijn column schrijft hij het volgende. ‘Het uitgangspunt is dat iedereen aan het begin van een nieuw jaar wel iets heeft waarbij je de moed zou kunnen verliezen. Een ziekte, relatieproblemen, geldzorgen, een rookverslaving, gevoelens van eenzaamheid, er zijn genoeg zaken om over te tobben. Maar dat moet je dus niet doen, in ieder geval niet te lang of beter gezegd: je moet nooit de moed opgeven: mas nunca percas a coragem (Portugees), es bárhogy fordul is sorsod (Hongaars).'

Het klinkt toch anders dan 'een gelukkig Nieuwjaar' of 'een vrolijk Nieuwjaar', waar na al die jaren wat sleet op is gekomen. En de (katholieke) wens die ik vroeger altijd zo mooi vond - 'een zalig uiteinde' - hoor je zelden nog. Hij werd meestal uitgesproken als oudjaaravond nog moest beginnen. Of het werd al gezegd vóór Kerstmis: 'Een gelukkig kerstfeest en een zalig uiteinde'. Het klonk zo lijfelijk; ik voelde de streling ervan. En het had ook een aangename geur.’’

Laat ik het maar gewoon houden zoals het hier in Limburg is: Unne goeie roetsj!

Plaats een reactie