Tweet19-11-2010 om 07:09 door Nicoline Wisse Smit

Sommige dingen zijn universeel. Of je nu in Amsterdam woont, Blaricum of Heerlen. Het rode verkeerslicht is er één. Wachtend tot het stoplicht op groen springt, kan ik heerlijk wegdromen. Mijn gedachten op nul. Niks. Niets.

Blij wanneer ik een claxon achter mij hoor. Dankbaar dat de mensen mij het wegdromen gunnen en me attenderen wanneer het tijd is om te rijden. Ik wuif vrolijk en trek op.

In ruil druk ook ik voorzichtig op mijn claxon als de auto voor mij lijkt weg te dromen. Maar de vriendelijk wuif ontgaat me. Soms lijk ik een middelvinger te spotten. Ieder zo zijn eigen manier om te bedanken, een eigen wuif.

Soms ook, zoals deze week, een auto die op mijn lieflijke toeter niet reageert. Ik claxonneer voorzichtig nog eens. Daarop constateer ik dat de bestuurder net van plan was om op te trekken, maar als nog besluit op de rem te trappen. De auto lijkt me te willen vertellen dat ie zich niets laat vertellen.

Wat nou, je niks laten vertellen?! Je hebt net drie minuten voor rood staan wachten. Dat liet jij je toch ook vertellen? Terwijl de bestuurder eindelijk besluit op te trekken en ik het groen nog net haal, denk ik na over de ziel. Hoeveel onbezorgder is een blij bedankje in plaats van op te trekken als een opgewonden standje om vervolgens weer te remmen om uiteindelijk toch wel de weg te hervatten.

Een moment van rust voor de één, een opgewonden standje voor de ander. Ieder zijn ding. En dat ding, hoe universeel ook, doe ik in Zuid-Limburg. Maar wel op mijn manier. Ontspannen, blij en tevree. Hoe ingewikkeld wil je het hebben?

Plaats een reactie