Tweet02-11-2010 om 22:18 door Mark Renne

“Als ik naar de universiteit ga, wil ik op kamers wonen. Vlakbij het sportcentrum. Daar hebben ze kunstgras en hockeygoals. Bestaan er ook hockeyclubs voor studenten?” Aan het woord mijn oudste dochter. We lopen langs het sportcentrum van de Radboud Universiteit in Nijmegen. Later vertelt ze dat het haar toch slimmer lijkt om eerst een middelbare school uit te zoeken. Ze is net 10 jaar. We gingen natuurlijk niet naar Nijmegen om voor haar een keuze te maken. In de herfstvakantie bezochten we Nijmegen om de kinderen te laten zien waar we gestudeerd en een tijd gewoond hebben. Een nostalgische trip. Naar een tijd waarin wij sterk gevormd zijn tot de mensen die we nu zijn. De studietijd is voor velen zo bepalend. Met veel vragen. Hoe lang houd je de studie vol? Juiste keuzes? Ga je daarna nog terug naar je geboortestreek? Ik ben in ieder geval teruggekomen. Toeval heeft daarbij een rol gespeeld. Maar ik ben er erg blij mee.

In Nijmegen zijn we eerst naar het studentencomplex Vossenveld gegaan. Hier huurden we onze eerste echte eigen kamer. Aan de achterkant zien we dat Phocas nog altijd zijn clubhuis, of clubboot, op het Maas-Waalkanaal heeft liggen. Op dat moment is er een team aan het roeien. Daarna stoppen we aan de Larvenhof. Een beetje verwarrend misschien, maar dat was onze laatste woonstek in Nijmegen. Samenwonen in een leuk portiekflatje tussen studenten en allochtone huishoudens. Door deze mix is de buurt toen veel leefbaarder geworden. Een echt succes. Een van de eerste kamers was bij een hospita in de buurt Brakkenstein. Ook dit huis vinden we snel. In deze buurt parkeren we de auto om het universiteitsterrein te bezoeken.

Achterom komen we zo op de Th. van Aquinostraat. Ons Planologisch Instituut is halverwege onze studietijd verhuisd van de Berg en Dalseweg naar deze straat. Ikzelf was eerder al regelmatig op de Th. van Aquinostraat te vinden. Eerst een korte tijd als bestuurslid van de Studentenvakbond AKKU. Geheimpje? Ik heb toen ook gebouwen bezet. Daarna een langere tijd als oprichter en eerste hoofdredacteur van ANS, het Algemeen Nijmeegs Studentenblad. Toen zaten we in nummer 4. Nu zitten er andere studentenclubs. Gelukkig zien onze dochters snel een ANS liggen. Het nieuwe adres hebben we dus snel.



We pauzeren in de Refter. We zijn hier zo'n 20 jaar niet meer geweest, maar toch treffen we studiegenoot Erwin van der Krabben voor de deur. Erwin is tegenwoordig professor. Binnen kijken we onze ogen uit. De kinderen hebben vooral oog voor de shop. Ik kijk even om en dan zie ik zowaar mijn stagebeleider Ton van Naerssen. Hij is inmiddels gepensioneerd, maar komt regelmatig nog wat onderzoek doen voor een paar organisaties. Mijn afstuderen: een onderzoek in slumwijken van Metro-Manilla op de Filipijnen.

Daarna gaan we richting ANS. We weten inmiddels dat ze in het nieuwe gebouw zitten waar ook het sportcentrum in zit. Mijn partner en de kinderen bezoeken dit centrum. Ik duik de kelder in op bezoek bij ANS. ANS bestaat volgend jaar 25 jaar. Met een oplage van 10.000 en een heel informatieve website nog altijd een blad van betekenis. Ik voel de trots ook wanneer ik daar tussen de nieuwste lichting ANS-ers sta. En wat doen ze het goed. Volgend jaar zullen we allemaal wel lekker terugblikken. Ik heb het dan steeds over Bart Rijs. Met hem heb ik mogen werken. Via de Volkskrant heeft hij ons als correspondent op de hoogte gehouden vanuit Moskou. Daarvoor berichtte hij voor HP/De Tijd over de oorlogen in voormalig Joegoslavië. In 2006 won hij de Bob den Uyl Prijs. Anderen ben ik uit het oog verloren. Dat komt volgend jaar voor een deel vast weer goed.

Als slot chillen we als gezin een beetje op een bank achter de appartementen aan de Barbarossastraat, met uitzicht over de Waal. Wat een mooie rivier is dat toch. Een onuitwisbare indruk rijker verlaten we de stad via de Waalbrug. Daar zien we wat de Waalsprong heeft betekend voor Lent.

Waarom schrijf ik deze tekst op een brandingsite voor Zuid-Limburg? Paul Depla, burgemeester van Heerlen, en ik studeerde in dezelfde tijd in Nijmegen. Zie het als een kleine ode aan die tijd. Een andere reden: veel eerste jaarsstudenten en ouders beleven nu een spannende tijd. Zie het als een hart onder de riem. Het is enerverend, maar het is de moeite meer dan waard. Of schrijf ik het om een andere kant van Limburgers te laten zien. Als tegengeluid op de publicaties na de parlementsverkiezingen. Een extra reden: ben gewoon trots op wat ik op die universiteit heb opgebouwd. Nu wend ik deze energie aan om mee te bouwen aan onze mooie regio Zuid-Limburg.

Reacties

Plaats een reactie