Hondenpension in Zuid-Limburg

Tweet31-03-2012 om 19:09 door Nicoline Wisse Smit

Na ruim 10 jaar Limburg, denk ik de regio goed te kennen. Hoef je mij niets meer te vertellen. Speelt zo nu en dan een vriendin mij nog een leuke plek om te lunchen in het Zuid-Limburgse heuvellandschap door, heb ik het idee dat ik over het algemeen goed op de hoogte ben. Precies weet waar je wanneer moet zijn en met wie. Een wandelende Louis Vuitton reisgids. Sterker nog, niet enkel van wat er zoal in Limburg te beleven is. Het is niet ongewoon dat vrienden mij om tips waar ook ter wereld vragen. En ja, dan is het mijn eer te na...

Dit keer ging het niet om een authentiek restaurant op Ibiza, een hippe club in Parijs of sterrenrestaurant in de Provence. Eigenlijk was ik geeneens opzoek. Maar soms heb je een latente behoefte. Een behoefte waarvan jezelf niet op de hoogte bent. Zo ook met hond Belsj. Hond is lief, dom, knuffel en aanhankelijk. Hond gaat wanneer ik er niet ben naar mijn moeder of naar ex. Wanneer moeder niet praktisch is, omdat ze nu eenmaal niet in Limburg woont of omdat ze met haar eigen leven bezig is, en wanneer ik het ex niet meer durf te vragen, zijn er mijn vrienden. Dat begint bij de letter A in mijn adresboek en eindigt bij Z. Soms is het voor de B al raak. Sleep ik hebben en houden van hond mee en ben ik dankbaar. Soms ook begin ik 'm bij de W toch wel te knijpen. Hoewel hond dom is en dus altijd blij, weet ik dat ze er soms echt niets meer van begrijpt. Van welk logeeradres ik nu weer heb geregeld.

Om A tot en met Z niet al teveel te belasten, heb ik ook weleens een pension geprobeerd. Nou ja, hond dan. Arme, aanhankelijke hond. Bij het eerste pension haalde ik hond na 10 dagen op. Toen ik vroeg of hond het naar zijn zin had gehad, keken ze me raar aan. Dat wisten ze eigenlijk niet. Ik wist het antwoord daarop wel. Dus probeerden we een ander pension. De zak met voer voor een maand was toen ik hond na een kleine twee weken kwam halen tot de bodem leeg. Ik besloot geeneens te informeren naar het welbevinden van mijn hond. Nou ja, de hond van mijn dochter dan. Die hond voor wie ik bij mijn moeder, ex en mijn vrienden van A tot en met Z leur.

Maar nu is er iets nieuws in de regio. Nou ja, nieuw in de regio? Een ontdekking die in ieder geval voor mij nieuw is en de ontdekking van de eeuw voor hond. Zo leuk vond ik het overigens niet, toen ik hond voor de tweede keer naar de Animal Farm bracht. Toen hond ongeveer door het raampje van de auto heen kwispelde toen ie doorhad dat we bij het hondenpension in Meerssen waren. Hoe leuk kan een hond het ergens vinden? Hoe enorm naar zijn zin? Toch was ook ik bij het ophalen in mijn nopjes. Niet enkel vanwege het feit dat ik wist dat hond het super naar zijn zin had gehad, maar ook vanwege de wasbeurt in de trimsalon.

Waarom die domme, lieve, aanhankelijke en ondertussen schoongewassen hond zo blij wordt van de Animal Farm in Meerssen? Omdat er een gedegen selectiebeleid wordt toegepast. Een beleid dat er aan bijdraagt dat honden zich vanaf het eerste bezoek vertrouwd voelen. Het selectiebeleid draagt tevens bij aan gelijkgestemden. Honden met wie hond iets kan. Verder is er volop ruimte voor de honden om met die gelijkgestemden avonturen te beleven. Ruimte in de zin van vierkante meters, maar ook in de zin van de hele dag in het teken van de hond. Dus niks even een luchtje scheppen en weer naar binnen, maar onder toezicht de hele dag bij de zwemvijver en in de weide. En als ze dan naar binnengaan? Dan doen ze dat samen. Om te eten of om te slapen. En dat eten, dat hebben ze gewoon bij de Animal Farm. Zo hoef je niet te zeulen, enkel het hondenpaspoort en je hond neem je mee. En dat slapen? Dat doen ze met alle honden samen in één grote ruimte.

En al die ruimte geeft mij de ruimte om me vrij te bewegen. Me te bewegen zonder me zorgen te maken over hond. Ruimte die me door de Animal Farm in Meerssen wordt geboden. De ruimte van Limburg!



Spelen in de weide bij hondenpension de Animal Farm in Meerssen



Gelijkgestemden en eigen ras bij de Animal Farm

Plaats een reactie