Tweet18-06-2009 om 13:38 door Nicoline Wisse Smit

Toen ik in mijn eerste blog over ’t Gooi begon, huiverde ik. Hoe lang zou ik geheim kunnen houden dat het leven in Zuid-Limburg waarschijnlijk niet veel verschilt? Goed, ik heb tot nu toe geen nanny op het schoolplein weten te spotten. Maar eerlijkheidshalve dien ik misschien te melden dat ik eigenlijk zelden het schoolplein betreed. Mijn dochter weet de weg naar mijn auto prima te vinden en tegenwoordig gaat ze zelfs steeds vaker met de fiets naar school.

Terwijl ik deze week op haar stond te wachten in het te nauwe, doodlopend straatje waar de auto’s zich aan het einde keren om aan te sluiten in de lange rij Cayenne’s en BMW’s bestudeerde ik met frisse blik het tafereel. Voor mij speelde zich een voorbeeld van beschaamde beschaving af. Het recht van de sterkste. Niet de spierballen, maar de PK’s die tellen! Duidelijk is dat de grootste (lees: duurste) auto’s menen voorrang te hebben op al het andere motorronkende volk.

Wanneer een Mercedes en een Range Rover het kennelijk niet eens kunnen worden over de waarde van hun auto en wie dus voorrang heeft in het nauwe straatje, nemen de toeters het tegen elkaar op. Van de gezichten van de bestuurders is niets af te lezen. Bijna stoïcijns koud. Is het de botox die ook in Zuid-Limburg zijn intrede heeft gedaan? Of zijn het de zonnebrillen die zelfs bij min 10 nog niet afgaan die iedere emotie verhullen? De Mercedes wint dit maal. Om de winnaar doorgang te verlenen, rijden 5 auto’s moeizaam, langzaam in hun achteruit terug.

Al snel stormen de kinderen het schoolplein af. Zij hebben van deze machteloze krachtstrijd niets meegekregen. Als mijn dochter me op het korte ritje naar huis vraagt of ze morgen weer op de fiets naar school mag, verschijnt er een glimach op mijn niet gebotoxde gelaat. Een buurtschool op fietsafstand, een hele uitkomst…

Plaats een reactie