Tweet20-12-2010 om 17:23 door Mark Renne

Het contrast kon haast niet groter zijn. Op 27 juni 2010 hoorde ik Miss Montreal voor het eerst live tijdens ParkCity Live 2010 in Heerlen. Een mooi buitenfestival. Het was toen heel erg heet en zonnig. Gisteren bezocht ik voor de tweede keer een live optreden. Nu binnen in de Limburgzaal van Parkstad Limburg Theaters in Heerlen. Buiten was het erg winters. In Zuid-Limburg werd rond half acht gewaarschuwd voor extreem winterweer. Ondanks de omstandigheden waren de artiesten op tijd en stroomde de zaal lekker vol. Een intiem en bijzonder optreden was het resultaat. De supportact Yasmin warmde ons letterlijk op. Het lijkt me leuk om Yasmin te boeken voor ParkCity Live 2011. Helaas ga ik daar niet over. Maar als het mocht gebeuren, dan staan we volgende winter vast in de Limburgzaal met als hoofdact Yasmin.

Onze hele zondag stond een beetje in het teken van het concertbezoek. Mijn mede concertganger: mijn dochter van 10. Na ParkCity Live 2010 zijn we fan geworden van Miss Montreal. Mijn dochter mocht toen niet mee naar dat festival. Zo aan het begin van de kerstvakantie konden we mooi samen naar een concert van de groep. De hele dag hebben we de weerberichten bijgehouden. De sneeuw weggekeken. Via Twitter volgde ik de status bij Miss Montreal. Al snel bleek dat de band aan de reis was begonnen. Een paar hilarische tweets later kwam de opmerking; “Nog 18 kilometer, we zijn er bijna.” Dit was voor ons het bericht dat alles door zou gaan. Nu moesten we nog even uitzoeken hoe we zelf ter plekke konden komen. Trein, bus of toch de auto.

Het werd de auto. Rond zeven uur schoven we de weg op. Eerst mijn vrouw en jongste dochter even naar een kerstconcert in Landgraaf brengen, daarna richting Heerlen. Bij het eerste stoplicht, spinden voor de allereerste keer in mijn rijervaring de voorwielen bij het optrekken. Na twee weigeringen, in paardrijtermen, zijn we uiteindelijk maar langs de hindernis verder gereden. Ik rijd nooit door rood, maar nu moest het. Ondanks alles bleef mijn keuze, de auto. Een paar spins verder en dankzij de autotechniek van onze Prius waren we rond half acht ter plekke. Veel te vroeg, maar we waren er. Helaas mochten we niet meteen binnen.



Na een koffie, een ijsthee en een lang woordspelletje, gingen we naar de zaal. Precies op tijd begon Yasmin aan haar supportact. Echt betoverend. Rond half tien volgt de hoofdschotel. Een concert in deze mooie zaal is intiem.  Sanne van Miss Montreal bedankt de zaal extra voor de komst onder deze barre omstandigheden. Je ziet haar bijna denken: dit zijn de echte fans, die verdienen wat meer. En volgens mij hebben we dat ook gekregen. Wat een show. Tijdens de praatjes tussendoor, zegt mijn dochter ineens “Pappa, Sanne stottert ook, net zoals jij.” Ik had het al verteld, maar nu hoorde ze het live.  Sanne wil waarschijnlijk zelf niet te veel als voorbeeld worden genoemd, maar haar optreden en interviews werken emanciperend voor iedereen met een spraakgebrek.  In mijn omgeving probeer ik daar ook aan bij te dragen.



 Op weg naar huis bleken de wegen nog onbegaanbaarder te zijn geworden. Voor vertrek zag ik snel een tweet van Onno Hoes, op weg van Dordrecht naar Maastricht. De autowegen waren zo slecht dat hij betwijfelde of ze Maastricht nog zouden halen. Wij hebben thuis gehaald. Vraag niet hoe, maar het is gelukt. En als echte afsluiter moet ik Kafka nog van stal halen. In de vorm van Kafkaiaanse taferelen. Onder de spoortunnel in Heerlen, stond, lekker droog opgesteld, een alcoholcontrole eenheid. Elders in de stad sneeuwlagen van 20+ cm. Glibberende en verlaten auto’s. En daar mochten we even blazen. De politie dacht waarschijnlijk; “Hé sneeuw, nu gaat iedereen aan de Aprés Ski en skiën in de auto is verboden.” Sorry hoor, ik ben heel gezagsgetrouw, maar dit was een beetje “over de top”. Zelfs mijn dochter zei: “Pappa hebben ze het niet te druk met de sneeuw en het verkeer.”

Reacties

Plaats een reactie