Tweet28-01-2012 om 18:57 door Nicoline Wisse Smit

Afgelopen week hoor ik twee dagen achter elkaar van twee verschillende mannen dat ik de enige vrouw ben die de kwaliteit lijkt te bezitten op tijd te komen. Hoewel zeker één van de twee afspraken puur zakelijk, sporen de opmerkingen mij aan na te denken over mijn verschijning. Zakelijk hoeft men mij heus niet woest aantrekkelijk te vinden, maar de opmerkingen doen mij stilstaan bij de vrouwelijke kant van mijn zakelijk zijn.

Van één van mijn opdrachtgevers leerde ik ooit dat we in de zakenwereld vaak niet goed weten hoe met de kracht van vrouwen om te gaan. Is een dame getalenteerd, schoppen we haar naar boven. Moet ze koste wat kost carrière maken, omdat we onder ‘diversiteit’ streven naar vrouwen aan de top. Een vrouw aan de top omarmen vanwege de gewenste voorbeeldfunctie die ze vervult. Positieve discriminatie, maar zo noemen we het natuurlijk niet! En dan? Eenmaal aan de top? Knalt ze loeihard naar beneden! Laten we haar samen vallen! Misschien omdat ze te snel naar boven is geschopt, soms ook omdat we allemaal weleens een fout maken of omdat ze op bepaalde momenten anders lijkt te denken dan haar mannelijke omgeving. Wilden we haar aan boord vanwege haar vrouwelijke eigenschappen, wanneer de top is bereikt wel zo handig als ze denkt, doet en handelt als haar mannelijke gelijken. En daarmee creëren we vrouwen die bewegen, denken en doen als mannen. Het type dat zeker niet woest aantrekkelijk is.

Doen de opmerkingen van de twee heren mij stilstaan bij mijn vrouwelijk zijn, is dat slechts van korte duur. Uit een andere opmerking van één van de twee maak ik op voldoende vrouwelijkheid uit te stralen. Deze bijna onzichtbare zakelijke flirt doet mij besluiten dat het volledig onnodig is om de volgende keer gepland te laat te komen om zogenaamd vrouwelijk te zijn.

Dezelfde week een zakelijke afspraak in Amsterdam. Hoewel het reistechnisch steeds weer passen en meten is om precies op tijd in de Randstad op een afspraak te arriveren, ook nu net als eerder deze week exact op tijd. Mijn afspraak is echter nog in andere bezigheden verwikkeld. Ik vind het niet erg. Heerlijk zo’n verloren kwartiertje. Een kwartiertje waarin ik nadenk, reflecteer. Soms brengen mijn gedachten me naar de raarste vraagstukken, zoals nu. Ik vraag me af of de betreffende persoon mij laat wachten omdat hij aan zijn vrouwelijke eigenschappen werkt of omdat hij mij op mijn gemak wil stellen met een Maastricht kwartiertje. Ik google ‘Maastricht kwartiertje’ op mijn iPad en ontdek dat zo weinig als te laat komen met man of vrouw zijn te maken heeft, zo weinig dat kwartiertje met Maastricht te maken heeft. Soms komt een mens, man of vrouw, bedrogen uit!

Plaats een reactie