Maastricht en het Olympische dorp

Tweet05-08-2012 om 18:07 door Nicoline Wisse Smit

Wanneer ik mij in het Olympische dorp van de ingang naar het hockeystadion verplaats, ben ik al snel een half uur onderweg. Een heel half uur. Een dat is twee keer zo lang als van mijn huis in centrum van Maastricht naar het station. Ook is het twee keer zo lang als een wandeling met mijn hond naar de Sint Pietersberg. Het is zeker ook twee keer twee zo lang als de vele terrasjes in de binnenstad die bij het mooie weer naar mij lonken. Het is zelfs langer lopen dan een ritje met mijn auto van Maastricht naar een opdrachtgever in Heerlen. En dat zelfs van deur tot deur genomen.

Londen is groot. Heel groot. En de Olympische Spelen laten mij dat wederom voelen. Alleen al omdat even snel met een vriend lunchen simpelweg niet gaat vanwege de reisafstand. En als ik het aperitief wil halen, dan moet ik toch gaan opschieten.

Mensen vragen mij weleens waar ze in Londen moeten zijn. Nu doe ik sowieso niet aan moeten en als het al moet, dan moet je wat mij betreft vooral zijn waar je bent. En in Londen kun je nogal op veel plaatsen zijn. Neem nu Maastricht, of zelfs Zuid-Limburg. Maastricht voelt met ruim 120.000 inwoners als een dorp. Een dorp dat ik al meermaals vergeleek met ’t Gooi. Maastricht heeft de overige 400.000 Zuid-Limburgse inwoners nodig om aan stedelijk karakter te winnen. Maar zelfs dan…

Londen is goed voor bijna 8 miljoen man. Vergelijk het met ’t Gooi dat net geen kwart miljoen inwoners telt. Dan heb je in Londen dus 32 zoveel places to be als in ’t Gooi. Doe je best dus maar om die ene hot spot te vinden of doe zoals ik. Wees waar je bent. Dat is zijn. Volledig zijn. En dat zijn is voor mij in Limburg.

Plaats een reactie