Tweet15-01-2012 om 20:27 door Nicoline Wisse Smit

Afgelopen donderdag naar Amsterdam voor de nieuwjaarsreceptie van een bevriend PR-bureau. Meteen op vrijdag ook een zakelijke afspraak gepland. Maar eerst donderdagavond laat met vrienden nog eten in het nieuwe Conservatorium Hotel. Ik combineer nu eenmaal graag praktisch. Op weg naar Amsterdam staat het bij Eindhoven even stil. Gelukkig maar even. Ik stuur een tweet over file op weg naar de receptie van Bart Maussen. Die wordt opgevangen. Later die avond raak ik in gesprek met iemand die al online had gezien dat ik ook naar de nieuwjaarsborrel ging. Mooi hoe on- en offline elkaar tegenkomen. Online speelt afstand geen rol.

Op de receptie in eerste instantie weinig bekenden. Al snel raak ik in gesprek. Hoe vaak heb ik niet het gevoel dat mensen het heerlijk vinden om met een andere regio van gedachten te wisselen. Vers bloed. Nieuwe ideeën. Frisse energie. Iemand vangt op dat ik als eChick ben genomineerd. Een journalist van een groot landelijk dagblad komt informeren. Toevallig loop ik vervolgens een redacteur van een nationaal magazine tegen het lijf. Geïntrigeerd door  de social media interviews die we op Facebook en Twitter afnemen voor de website Loves to Have. Journalistieke innovatie noemt hij het. En opeens ben ik een beetje verbaasd. Hoe kan het dat er vanuit landelijke media zoveel interesse is in mijn online performance? Ben ik zelf niet benaderd door de lokale pers tot op heden, heb ik ook niets gezien van mede-Limburgs eChick Toos Hofstede. En dat terwijl er door het land heen ondertussen de nodige aandacht is besteed aan het fenomeen.

Komt het doordat we in Limburg misschien iets van de Groningse nuchterheid hebben? Komt het doordat we niet trots durven te zijn? Komt het doordat Toos en ik allebei import zijn? Ik kan het me niet voorstellen. Maar toch zit er iets in onze Limburgse genen. Alsof we vergeten stil te staan bij onze zegeningen. Vergeten uit te dragen wat we hebben. Bang om te delen? Bang om op te vallen? Onszelf liever de underdog maken. Onszelf dingen aanpraten. Zoals ik laatst op het nieuws een jong meisje hoorde zeggen dat ze duidelijk steeds minder mensen op straat zag. Alsof een mens het verschil ziet tussen 99 of 100 mensen? Sterker nog? Het zit tussen onze oren. Want die krimp, die praten wij onszelf en daarmee uiteindelijk ook de rest van Nederland aan. Waarom niet uitdragen in plaats van aanpraten? Dat niet uitdragen is een keuze. Maar niet de mijne!

En dus vind ik het prachtig wanneer ik iemand achter mij op de receptie hoor zeggen dat ik dé Limburgse online ambassadeur ben. Het is nota bene een Amsterdammer die het zegt. Een Amsterdammer die Limburg uitdraagt. Die zegt dat ik Limburg op unieke wijze vermarkt. Ik glimlach. Ik doe het graag. Ik woon er nu eenmaal graag. En kennelijk ben ik niet de enige. Want wanneer ik om mij heen kijk op de receptie, tel ik zo maar vijf Limburgse gezichten. Limburgers die zich net zo flexibel door het land bewegen als ik zelf doe. Nationale reizigers die steeds weer thuiskomen in de regio waar wonen, werken en leven in balans is. Ik zie ze vast weer snel. Hier of daar. Wellicht wel online! De wereld is klein.

Foto: Twitter van @WisseSmitTweets

Plaats een reactie