Tweet14-06-2009 om 21:54 door Nicoline Wisse Smit

Nicoline en Vriend over het strand van Maastricht.

De beleving van Nicoline:

Het tuinhek klemt. Het moet ook geschilderd. De douchekop drupt. De loodgieter zegt dat hij het weet. Ook de brievenbus lekt. Konden de buurjongens niet wachten tot oud op nieuw met het afsteken van vuurwerk? De gordijnroede in de logeerkamer is naar beneden gekomen. Nieuwe, passende haakjes niet te vinden. De houten vloer moet nodig in de was. Alweer.

Mooi niet! Vandaag geen klusjes in en om het huis. De zon schijnt. De achtertuin van Maastricht roept. We laten de boel voor wat het is. Twee uur later oogt de Noordzee groots en glijden mijn voeten behaaglijk in het zachte zand. In de stralende middagzon ploffen we naast elkaar op een bedje neer. Een eerste fles rosé gaat voorzichtig open.

Pas om half negen slenteren we het strand af. Als we om 10 uur op zoek gaan naar een restaurant, drijft het lot ons naar een brasserie nabij het hotel. De ietwat norse dame wijst ons een tafeltje. In het licht van een spotje dat een tl-buisachtige sfeer geeft, wanen we ons in romantiek. De vrouw neemt drammerig onze bestelling op. We kiezen voor garnalenkroketten, tong en kreeft. Als de garnalenkroketten arriveren, kijken we elkaar onthutst aan. We oordelen te snel. Een gesprek met een van de gasten aan de naburige tafel bevestigt wat onze smaakpapillen al begrepen. We bevinden ons in het restaurant van sterrenkok Luc Huysentruyt. De man die besloot de druk van het Michelin koken te verruilen voor een eenvoudig brasserie in Knokke. Doet denken aan het restaurant in Nuth dat onlangs zijn ster inleverde om weer ‘gewoon’ te kunnen koken. Nou ja, gewoon? Plots vervagen tl-licht en bediening: Luc kan koken!

We besluiten met een ommetje richting hotel te gaan. Dat wordt dus nog een drankje. Een vrouw komt het drukke café binnen. Ze oogt verzorgd. Ietwat overjarig. Het type dat mannen die tien bier verder zijn met als ‘best lekker’ bestempelen. Ervaren worstelt zij zich door de menigte heen om een plaatsje aan het eind van de bar te bemachtigen. Daar zit ze dan. Trots als een pauw met haar Pim Fortuyn hondje op schoot. Het roze tongetje kwijlt over de halsband met diamantjes. De muziek in het café gaat nog een tandje hoger. Ze doopt haar pink in een glas witte wijn, Pimmetje likt het tevreden af. Opeens heb ik een onnoemelijke zin om thuis te klussen.

De beleving van Vriend over Limburg aan Zee:

Het weer lijkt in Zuid-Limburg altijd net iets beter te zijn dan in de rest van het land. Zonnig en warm betekent verkassen richting de kust. Een hele onderneming, omdat het er vooralsnog niet op lijkt dat Duitsland ten gevolge van het broeikaseffect onder water komt te staan en Kerkrade een nieuw bestaan gaat leiden als mondaine badplaats. De Noordzee ligt niet naast de deur. Je moet er heel België voor doorkruisen. Limburgers gaan namelijk niet naar Cadzand, Renesse, Zandvoort of Bloemendaal. Limburgers gaan naar Knokke.

Zaterdagavond laat. Ik zit met mijn lief aan een tafeltje in Grand Café Palace. We drinken bier en campari en doen vooral heerlijk verliefd. Vakantiegevoel in de enige badplaats die een beetje bij Zuid-Limburg hoort. In de Palace sluiten we een heerlijke dag af. Vanochtend besloten om af te reizen, vanuit de auto een hotelkamer geregeld. Geluncht en geborreld op het strand en garnalenkroketten, kreeft en zeetong gegeten bij het verrassende De Snippe.

We vergapen ons tussen de verliefdheden door aan de vele gold diggers, avonturiers en andere wannabes die rondhangen in het nachtleven. Want ook dat is Knokke. Voor wie Saint Tropez te ver is of te duur, is Knokke het aantrekkelijke alternatief. Knokke is overigens minstens even duur.

Vóór onze neus speelt zich een prachtig tafereel af. Een dame van middelbare leeftijd gaat aan de bar zitten met een viezig hondje op haar schoot. Alleen. Kapsel en outfit volledig in de plooi, tas van het juiste merk pontificaal op de bar naast het glas witte wijn dat ze voor zichzelf bestelt. De hond heeft de rol van aanspraakkatalysator, ze kijkt reikhalzend om zich heen in de hoop op aandacht. Van een man uiteraard, eentje met de juiste looks, zonnebril, autosleutels en vooral veel geld. De dame die even later 2 krukken verder (zonder hond) met hetzelfde doel aanschuift, kijkt het met lede ogen aan en weet dat ze maatregelen moet nemen. Zij koopt haar eerste glas champagne van de avond dan ook voor zichzelf. Een poging om open kaart te spelen?

De dame van het viezige hondje heeft beet. Een jongen die minstens 10 jaar jonger is duikt op. Hij wekt de indruk dat hij één van de bestuurders is die in veel te grote en dure auto’s hun rondjes draaien op Place M’as-tu-vu. Dit seizoen heb je daarvoor overigens een X6 nodig, een Q7 is namelijk heel erg 2008. De jongen aait voor de vorm het viezige hondje, windt de dame om zijn vinger en heeft binnen de kortste keren zijn rechterhand op haar bovenbeen liggen. De dame van het viezige hondje heeft kennelijk andere behoeftes dan het lospeuteren van een fles champagne: even later wandelen ze de Palace uit, samen de nacht in. Het viezige hondje mag nog net mee, maar wordt geen blik meer waardig gegund.

Mijn lief en ik smullen hiervan, genieten van de rest van het weekend, van Knokke en elkaar en rijden laat in de zondagmiddag terug naar huis. Bij de Geusselt staat een X6 vóór me bij de stoplichten. Ik zie aan de sticker op de achterklep dat je deze auto voor een weekend kunt huren, mét volle tank. Vanuit de oude Golf naast me kijkt een viezige hondje me meewarig aan. De bestuurster gunt me geen blik waardig. Ze kijkt smachtend naar de X6.

Plaats een reactie