Tweet23-12-2010 om 13:32 door Nicoline Wisse Smit

De laatste jaren lijkt het vieren van kerstavond in opkomst. Volgens mij vormden wij vroeger een uitzondering. In tegenstelling tot bij mijn vriendinnen thuis begon kerst bij ons steevast op de 24^e. Kerstdiner met de hele familie. In het begin nog bij mijn grootouders in Baarn, later het ene jaar bij ons in Hilversum en het jaar daarop bij mijn familie in Amersfoort. Wildbouillon en hazenrugfilet stonden net als de plumpudding traditioneel op het menu. Daarnaast een keur aan gangen waar mijn moeder en tante elkaar mee probeerden te overtreffen. Ik kijk met veel plezier terug op die heerlijke familieavonden en vooral op de puberale discussies met mijn neefjes die zelfs tot in onze studentenjaren aanhielden. Ik vind het heerlijk dat we ook nu nog de traditie samen neerzetten, al is het dan wel niet meer ieder jaar en niet altijd op kerstavond zelf.

Toch herinner ik me ook dat kerst pas echt begon wanneer het diner met minimaal zeven gangen er eenmaal op zat. Misschien komt het omdat we de 24^e nog allemaal in de weer waren, omdat het zilver op het laatste moment nog gepoetst diende te worden, omdat mijn moeder net altijd dat ene ingewikkelde gerecht wilde maken. Misschien ook doordat kerst destijds voor de meesten pas op eerste kerstdag leek te beginnen, de bezoekers van de mis in de Sint Jan op de Brink in Laren daargelaten.

Natuurlijk leeft Kerstmis in Zuid-Limburg meer dan in de Randstad. Alleen al omdat we in het Westen nu eenmaal niet aan Kerstmis doen, maar spreken over kerst. Aan zaligheid doen we ook al niet. Fijne feestdagen of vrolijk kerstfeest is wat je van ons kunt krijgen. Maar de wereld verandert. En zo lijkt het of steeds meer van mijn vrienden ook al op de 24^e aan tafel schuiven of een kerkdienst bijwonen zoals we dat hier in het Zuiden doen. Mijn vrienden uit de Randstad zijn zelfs een beetje jaloers. In de waan dat ik de Kerstmis in de Sint Servaaskerk of basiliek van Onze Lieve Vrouw ‘Sterre der Zee’ bijwoon. De waarheid is iets kneuteriger.

Jaren geleden ontdekte ik de parochie van de kerkgemeenschap waar ik woon. De kerk waaraan de school van mijn dochter verbonden is. De pastoor bedient verschillende kerkgemeenten. Veel tijd heeft hij niet. Vind ik katholieke kerstdiensten over het algemeen minder inspirerend dan de wijsheden die we in de protestantse geloof meekrijgen, deze pastoor blinkt werkelijk uit. Wat moet doet hij en dat doet hij het liefst ook snel. Er wachten immers nog enkele, andere kerken op hem. En zo sta je met een rappe twintig minuten alweer buiten, terwijl je de pastoor nog een kleine vloek hoort mompelen over het feit dat zijn kerk enkel met de feestdagen vol is. Ja, hoe raar is dat? Het lijkt de Mac Drive wel. Op twintig minuten je zonden afgekocht en je zegen ontvangen. Daarna aan tafel met vrienden. Worstenbroodjes en een kop soep. Natuurlijk praten we nog lang na over de spirituele, wijze lessen die we in de kerk hebben meegekregen. Stof tot nadenken? En vrolijk kerstfeest is het  in ieder geval!

Reacties

Plaats een reactie