Tweet30-08-2011 om 10:08 door Nicoline Wisse Smit

Woon nu ruim een maand in Maastricht. Dacht ik dat er voor mij echt niets meer te ontdekken was, verbaas ik me iedere dag weer. Ik was vergeten hoeveel ik hou van het onverwachte ritme van de stad, zoals het openluchtheater als ik de hond ’s avonds even snel denk uit te laten.

Gister ging mijn dochter weer voor het eerst naar school. Een nieuwe school. Als een brugpieper op zoek naar het klaslokaal. Ze kwam enthousiast thuis. Vertelde over haar klas en hoe het is om opeens Engels te spreken, de voertaal binnen de tweetalige opleiding waarvoor ze koos.

Dat brengt mij op mijn ochtendwandeling in het park. Nu zo na een maand beginnen mijn hond en ik heel wat andere baasjes en honden te herkennen. Alleen gisteren, maandagochtend vroeg, leek alles anders. Nou ja, tuurlijk zwaaide ik even naar de eigenaar van de labrador en het kleine mormel, maar opvallend was de activiteit in het park. Nu ook de middelbare scholen in de regio Zuid zijn begonnen, leeft het park al in alle vroegte.

Wanneer een Aziatisch meisje mij de weg naar de universiteit vraagt, valt het me opeens op hoe internationaal Maastricht is. Ook zondag vroegen twee buitenlandse studenten mij de weg. Verontschuldigde zich vriendelijk  voor het in het beslag nemen van mijn tijd en vertelden dat ze ‘new to the city’ waren.

Ik hou er wel van. Vergelijkt mijn jongste zusje Maastricht met ’t Gooi wanneer ik op iedere hoek van de straat wel iemand groet, ik ervaar opeens de andere kant. Een stad vol internationale aanwezigen. Een stad waar mensen naartoe komen om te leren en te studeren. Of het nu de Universiteit Maastricht betreft of het tweetalige middelbare onderwijs aan het Porta Mosana.

Plaats een reactie