Tweet03-04-2010 om 22:50 door Nicoline Wisse Smit

Pasen. Ik weet eigenlijk niet wat we ermee hebben. Het Westernrijden dat ter ere van het paasweekend op zondag op de manage plaatsvindt, spreekt ons aan. Maar had ook op een doordeweekse zondag georganiseerd kunnen worden. Is nu niet net toevallig vanwege het feit dat het op Paaszondag plaatsvindt drie keer leuker.

Eieren zoeken die de paashaas brengt. Het blijft onverklaarbaar. De paashaas die eieren legt… Net zo onverklaarbaar als de kersttulband die mijn moeder ieder jaar met Pasen bakte. Vaak net iets te zwart, waarschijnlijk omdat de eierwekker gelijktijdig afging. De zoveelste lading paaseieren. Het verven van de eieren deed zij zelf. Een mand vol, gelegd door mijn scharrelkippen Vlietje en Vlootje en onder leiding van haan Jan-Karel Pik. De mand met eieren ging, nadat wij ze ’s ochtends in de tuin hadden gezocht, mee naar de Hilversumse hockeyclub. Aan de jaren van het familietoernooi met Pasen heb ik veel mooie herinneringen. Het plezier van samen met familie. De warme paaszon. Samen picknicken tussen de wedstrijden door.

Vandaag op het hockeyveld bij de wedstrijd van mijn dochter wisselen de ouders Paasplannen uit. De moeder naast me heeft het bakken van muffins en verven van eieren op de planning staan voor de zaterdagavond. Zelf vertel ik trots net een lenteboeket voor de Pasen bij mijn ex-schoonouders te hebben langs gebracht en geef, met iets kleinere stem, beschamend toe dat ik vanochtend voorgekleurde eieren heb gekocht. De paashaas moet immers toch iets te leggen hebben. Dat zoeken van eieren, hoe suf ook, is misschien wel het enige dat ik met de Paaszondag heb. De moeder aan de kant van het veld zit beduidend beter in de paassfeer, want naast de muffins en de zelfgekleurde eieren doet ze samen met haar man en kinderen op Paasmaandag mee aan het familietoernooi op de golfclub in Cadier en Keer.

De voorgekleurde eieren uit de supermarkt doen mij opeens denken aan de vrouw naast me bij het assortiment snoepeieren. Terwijl ik vanochtend op mijn hurken de laatste witte chocolade-eitjes uit een rek probeer te vissen (want die eet ik in tegenstelling tot hardgekookte, voorgekleurde eieren wel), vragen twee niet hoogst sierlijke benen mij met een vleugje radeloosheid waar ze nu toch Hello Kitty-eitjes vandaan moeten halen. Om mijn uitzicht iets te verbeteren, verwissel ik mijn hurkzit voor een normale stastand en kijk vanuit dit bijgestelde perspectief de vrouw half aan. Ze ademt een soort van paniek. Geeft de indruk dat ze net is begonnen aan de laatste 500 meter van een marathon, alsof ze er al zes supermarkten opzoek naar Hello Kitty-eitjes op heeft zitten en deze supermarkt haar finish had moeten zijn. ‘Hello Kitty-eitjes’, hoor ik mijzelf gedachteloos vragen, terwijl ik eigenlijk stomverbaasd ben dat iemand in de supermarkt werkelijk denkt dat ik zoiets weet of ook maar wil weten. En hoor mijn mond bewegen: ‘Ach ze vinden die surprise eieren met smurfen vast ook heel leuk.’ En anders? Dan heeft de paashaas het toch gedaan?!



Meer uit je paasweekend halen dan Hello Kitty? Kijk hier!

Reacties

Plaats een reactie