Tweet03-06-2010 om 09:30 door Mark Renne

Soms heeft iedereen zo’n dag. Een dag waarop je ’s morgens denkt wat zal er vandaag gebeuren. Wat brengt de dag? Een paar afspraken. De rest overkomt je. Zo startte mijn dag op woensdag met een strijd tussen twee fietsroutes naar mijn eerste afspraak. Neem ik de meest directe route langs een autoweg of kies ik voor de route door de Groene Long? De Groene Long won. Een mooi gebied,  onderdeel van Park Gravenrode, een park tussen Landgraaf en Kerkrade. Dit soort groene gebieden ligt in de hele regio. Wanneer je kiest voor de fiets, kun je heel groen van woonplaats naar werk fietsen. Sommige heuvels zijn kuitenbijters, maar de kuiten varen er wel bij. Altijd mooi in de zomermode. De mode die nu naar buiten mag komen. De temperaturen laten het eindelijk toe.

Tijdens de fietsrit naar mijn afspraak heb ik wat foto’s gemaakt. Dan vergeet je de tijd erg snel. De omgeving vertraagt het tempo. Het geeft ook rust. Al fietsend mijmer ik over alle bedrijvigheid rond de paardensport. In de regio groeit deze bedrijfstak sterk. In de Groene Long groeit het aantal paarden op de weilanden. De gemeenten Aken, Herzogenrath en Kerkrade werken samen aan het Pferdelandpark. Elders in de regio zijn meer van dit soort initiatieven. De woonmogelijkheden met eigen stal en weilanden groeien gestaag. Als kind reed ik zelf paard. Ik droomde van een eigen paard. Dat zat er toen niet in. Wie weet wat de toekomst brengt?

Na mijn eerste afspraak fietste ik naar kantoor. Een van de straten die ik passeer, wordt klaargemaakt voor de straatspeeldag. Door drukte heb ik helemaal gemist dat het al weer 2 juni is en dat de straatspeeldag op het programma staat. Het aantal straten in de regio dat meedoet groeit jaarlijks. Er zijn dus veel kinderrijke straten, waar bewoners de kinderen éénmaal per jaar vrij baan willen geven bij het spelen op straat. Gelukkig komt er steeds meer openbare speelruimte. Ook buiten de straatspeeldag kan er op steeds meer straten veilig worden gespeeld. Vooral de woonstraten worden hier steeds meer op ingericht.



’s Avonds staat de hockeytraining van mijn oudste dochter op het programma. Deze training geef ik niet zelf. Ik neem de kleinste portable pc mee om op een bankje langs het veld mijn blog te schrijven. Gesprekken met de meegekomen ouders zijn interessant en duren wat langer. Terwijl ik met de rug naar de training sta, hoor ik een harde gil. Het duurde enkele seconden voordat ik door had dat het uit mijn team kwam. Na nog een paar seconden, en in het omdraaien, besefte ik dat de schreeuw van mijn dochter kwam. Ze stond te huilen met haar hand voor haar oog. Er was een stick in gekomen. Een bloedend ooglid vertroebelt voor iedereen het beeld. Snel naar de kantine en eerst maar koelen. Het traanvocht en het bloed desinfecteren de wond.  Mooi dat iedereen zo betrokken is bij dit soort ongelukken. Samen met iemand van de technische commissie goed bekeken hoe ernstig het is. Het valt mee. Een klein sneetje in het ooglid. Het zal lang duren voordat het echt dicht is, maar we verwachten geen litteken. Terug bij het team, merk ik wat het heeft gedaan met de andere teamleden. Mooi dat er een hecht team staat.

Moe, geschrokken, maar toch voldaan, schrijf ik dit verhaal ’s avonds laat. Zo meteen maak ik mijn dochter ter controle nog even wakker.

Plaats een reactie