Tweet21-04-2010 om 11:03 door Mark Renne

Volkskrantlezers ontvangen een paar keer per jaar Zilt Zeeland als bijlage bij het zaterdagmagazine. Zilt Zeeland is voor Zeeuwen en voor hen die dat willen worden. Ik ben geen Zeeuw en ik wil het voorlopig nog niet worden. Dit magazine kan als ongevraagd drukwerk zo naar het oud papier? Nee, toch wil ik het lezen, min of meer beroepshalve, als ambassadeur van wonen in Zuid-Limburg. We hebben natuurlijk ook dezelfde doelstelling. De regio aantrekkelijk presenteren als woongebied voor iedereen die verlangt naar een hogere kwaliteit van leven in een lager, minder gehaast tempo.

Het eerste artikel in Zilt Zeeland gaat over emigreren in eigen land. In het intro staat dat dertig procent van de Nederlanders ervan droomt te emigreren. Nog eens dertig procent wil de stad uit en wonen in een dorp. Ze zijn op zoek naar rust en ruimte. Ze willen: geborgenheid, natuur, de zee en toch werk cultuur en wereldsteden binnen handbereik. Daarvoor hoef je geen grenzen over. Zeeuws-Vlaanderen biedt het allemaal. Wanneer je “zee” verandert in “heuvels” en de streeknaam in Zuid-Limburg, dan gaat hetzelfde verhaal op voor deze regio. Vanuit Zuid-Limburg heb je alleen nog meer cultuur en wereldsteden binnen handbereik.

Ik ben zelf één van die dromers. Ik volg alle TV-programma’s die daarover gaan. Zoals “Ik vertrek” en meer recent “Droomhuis gezocht”. Een artikel over emigreren in eigen land brengt mij dan met beide benen op de grond. Dat kan dus ook. Lijkt me veel makkelijker. Maar als ambassadeur voor Zuid-Limburg, moet ik dan emigreren in mijn eigen streek. Taalkundig kan dit niet, maar praktisch gezien natuurlijk wel.

Zuid-Limburg kent een mix van stedelijke en landelijke gebieden, met daartussen veel natuur. Het drukke, gehaaste leven in de steden, in de grote dalen en langs de autowegen. De rust, natuur en het ruimer wonen in de dorpen op de heuvels en langs de kleinere beekdalen. En dat allemaal op korte afstand van elkaar. Alles bij de hand. Dit contrast en gemak vind je bijvoorbeeld ook op de Spaanse eilanden en aan de kust in de Algarve. Een verhuizing naar de heuvels in mijn eigen streek kan mijn emigratiedroom dus laten uitkomen. Het lijkt een wat kromme redenering maar hij voelt als (r)echt.

Wanneer ik dan een dorp zoek,  zal ik denken aan de volgende lofzang die ik vond op LinkedIn. Doenja schrijft  daar over het dorp Grijzegrubben in Nuth.

“Na fijne jaren in Eindhoven heb ik ook in "booming Amersfoort" gewoond en daar werd ik erg verdrietig van. Volop voorzieningen dat wel, maar overal file, eenheidsworst, postzegel-tuinen. Behalve in een heel klein gebiedje, geen èchte stedelijke sfeer, en in al die nieuwe wijken geen thuisgevoel of vrije leefruimte. Het weer wonen in Limburg is een bewuste keuze voor kwaliteit. Hier is een thuis, een erf. Dat ik daarvoor soms verder moet reizen om te werken of vrienden op te zoeken, dat hoort er bij.
Een korte schets: in "mijn" behoorlijk dorpse straat wonen allerlei mensen / huishoudens, er is -ondanks de 100% koopsector- een grote diversiteit. Hier wonen traditionele mensen die nog nooit "daarboven" zijn geweest (bedoeld wordt "ten noorden van Roermond"), maar bijvoorbeeld alles weten van het lokale dialect. Er wonen jonge eenpitters die de hele wereld via de digitale snelweg weten te vinden. Er wonen nog actieve boerengezinnen. Toeristisch ondernemers. Kenniswerkers die deeltijd in de Randstad werken en deeltijd hier sporter of kunstenaar zijn. De koopprijzen in de straat variëren sterk (120.000-600.000) en vrijwel geen huis is gelijk. Het is een gegroeide straat. In tegenstelling tot andere plekken waar ik gewoond heb: hier kun je "je eigen ding doen", maar kennen en ontmoeten we elkaar. Er is een gemeenschap, community, een eigenheid met trots en binding.”

Reacties

Plaats een reactie