Tweet10-09-2009 om 22:53 door Nicoline Wisse Smit

Bof, als uit een winterslaap ontwaakt. De fietsbanden opgepompt, de klaar-over op het kruispunt, de scholen begonnen. Niet alleen de scholen. De pianojuf zit ook klaar. Schipperen tussen school, huiswerk, spelen, verjaardagsfeestjes, pianoles en hockey. Zoals het een hockeyclub betaamt, ligt ook de Maastrichtse Hockey Club naast een woonwagenstandplaats. Alsof het zo door de wet is bepaald. Uit alle hoeken van Maastricht komt de jeugd aanwaaien. Dringen op de parkeerplaats. Een parkeerplaats die niet is ingericht op 1.000 spelende leden, de grootste sportvereniging van Maastricht en grootste hockeyclub van Limburg.

In de Elsevier van 5 september las ik het artikel ‘Moeders van nu’ over acht verschillende typen. De übermoeder, die ene die ook buiten het gezin moedert, staat nadat ze in de ochtend al als voorleesmoeder in de weer is geweest en daarna met de kinderen een spelletje heeft gespeeld bij de boterhammen pindakaas met het rijschema voor komende zaterdag in de hand de boel te regelen terwijl ze een open knie van een pleister voorziet. De woensdagmoeder, die zoals de naam doet vermoeden er op woensdag voor haar kinderen is, omzeilt het parkeerprobleem. Ze komt heerlijk ontspannen samen met haar kroost de te kleine parkeerplaats opfietsen. Ook de doorsneemoeder ontbreekt niet. Over een paar jaar, wanneer zoon en dochter naar de middelbare school gaan, zul je haar behalve aan de zijlijn vast ook weer in het werkveld tegenkomen. De carrièremoeder schittert ook vandaag door afwezigheid. En dan heb je nog de fulltime, super, hippe en single moeder. Acht typen.

Mijn dochter speelt achttal hockey. Ik beeld mij in dat er een kind van ieder type moeder in haar team vertegenwoordigd is. Spelletjes spelen om de tijd te verdrijven. Fantaseren en visualiseren. Voor je het weet heb ik iemand een dubbelleven, traumatische jeugd en glorieuze toekomst toegedicht, waarbij ik haarscherp zie hoe die persoon tijdelijk in een caravan woont en witte bonen op een butagasje opwarmt bij het verbellen van het laatste beltegoed. Terug naar de moederindeling… Vijf van de typen deel ik zonder enige moeite en met luchtige fantasie aan kinderen in het team van mijn dochter toe. Bij de laatste drie het plotselinge besef dat ik mezelf nog moet indelen. Dan valt me in dat de Elsevier meldt dat varianten ook mogelijk zijn. En bovendien met tal van varianten per type. Met een 'Ik zei toch al dat we het in Zuid-Limburg allemaal niet zo zwart-wit zien', maak ik mij ervan af. En om mezelf het gevoel te geven dat het er eigenlijk ook niet zo toedoet, herinner ik me de zin waarmee de Elsevier het artikel afsluit. Namelijk dat onderzoek van Unicef leert dat Nederlandse kinderen de gelukkigste zijn van de hele ontwikkelde wereld. Terwijl ik terug de te kleine parkeerplaats oploop, besluit ik dat mijn dochter vast zal opgroeien tot een überhippe, super, carrièremoeder op woensdagmiddag en dat dan fulltime en liefst in varianten, maar niet al te zwart-wit.

Reacties

Plaats een reactie