Tweet12-10-2010 om 16:51 door Mark Renne

Na mijn studententijd woonde ik een tijdje in een portiekflat in Nijmegen. Zes woningen op één portiek. In alle woningen woonden drukke jonge mensen. Er kwamen weken voor dat je elkaar niet zag, maar alleen maar hoorde in het trapportaal of door het gestommel in de flats. Daar tegenover stonden weken dat je elkaar regelmatig zag. Ik deed mee aan een onderzoek. Ik moest aangeven hoe vaak ik contact had met de buren. De weken dat we geen contact hadden liggen dan ineens vooraan in het geheugen. Dus ik antwoordde: bijna nooit. Na het onderzoek kwam weer zo’n week dat je uren in het trapportaal stond en dat er veel kopjes koffie moesten worden gedronken. Maar helaas, het onderzoek kon niet meer worden gecorrigeerd. Dat was natuurlijk niet zo spannend, want we waren allemaal erg tevreden over ons samenwonen. Sinds vanochtend blijkt dat in deze tijd ineens niet meer zo te gelden. De Volkskrant kopt boven een artikel: Limburger mijdt de buren! Lag het toen in Nijmegen dan ook aan mij? Wachtte ik bewust af tot ik alleen van de trap kon. Liep ik met de jas over mijn hoofd door de keldergang. Onzin natuurlijk.

Ook nu komen er dagen voor dat ik de buren niet zie of spreek. En dat is puur toeval. De weken van veelvuldig contact zijn er ook. En wat zijn buren. Voor mij zijn dat alle buurtgenoten. Dat zijn er best veel. Wanneer ik daar allemaal even intensief contact mee moet houden, dan zou ik een dagtaak hebben.

 

Maar even terug naar het doel van mijn blogbijdragen: beschrijven hoe het is om in dit mooie gebied te wonen. Ik zie hier geen burenvrees. Wanneer je het artikel in de Volkskrant leest blijkt dat de verschillen tussen de provincies niet zo groot zijn. Gemiddeld heeft 70% van de volwassenen in Nederland wekelijks contact met de buren. Dat is best hoog. Limburg zit op 68%. In Brabant lopen ze nog 1% vaker om de buren heen. Een heel klein verschil. Maar toch opent de kop niet met: Brabanders mijden de buren!

Het artikel gaat over Limburgers omdat het CBS een speciaal artikel heeft geschreven over het sociale kapitaal van Limburg. Een goed artikel, maar ook een beetje tendentieus. De onderzoekers hebben waarschijnlijk niet stil gestaan bij de gevoeligheden, die de laatste maanden rond dit thema bestaan. Eigenlijk verschillen de provincies op de gemeten punten helemaal niet zo. Maar verschillen kunnen altijd worden uitvergroot. En dat is gevaarlijk.

De verschillen in het CBS artikel zijn dus niet zo groot. Wanneer Limburg uitschiet, dan meestal naast een andere provincie. Zo zijn er in Zuid-Holland nog minder mensen die wel eens vrijwilligerswerk doen. In Limburg zijn procentueel meer mensen lid van een club of vereniging. De groei is in Limburg het grootst geweest. Limburgers, en waarschijnlijk zij niet alleen, zien werk voor de club niet als vrijwilligerswerk. Idem voor het werk voor de school. Zo is de definitie erg belangrijk. Was de definitie toch goed, dan heeft de club- en schoolactieve Limburger geen tijd meer voor extra vrijwilligerswerk. Wekelijks zie ik hoeveel jongeren en ouderen zich inspannen voor de vele clubs die hier nog altijd zijn. Het is best eens moeilijk, maar ik herinner me onderzoeken dat landelijk gezien de bereidheid om je in te zetten voor een vereniging daalt door het groeiende individualisme. Met een Limburger als vriend heb je het trouwens echt gemaakt. Druk dat je het dan zult krijgen. Limburgers hebben landelijk gezien het meest intensieve contact met vrienden. Het verschil is klein, maar toch.

Volgens mij staan de beschreven verschillen goed wonen in Zuid-Limburg niet in de weg. Ik woon en werk hier als vergelderlandste Midden-Limburger met veel plezier. De groep niet-Limburgers die hier prettig woont groeit nog altijd. Daar doet het aangehaalde onderzoek niets aan af. Dus kom meegenieten. Vragen? Die kun je altijd stellen.

Plaats een reactie