Boeken kaften in Maastricht

Tweet17-08-2012 om 10:03 door Nicoline Wisse Smit

Het wil nog niet lukken. Het systeem zit er niet in. Ik vind geen ritme. Ben soort kip zonder kop. Ondertussen voel ik me scherp, fris, monter. De zomervakantie komt aan haar eind. Op het schoolplein van de basisschool klinkt het energieke, zorgeloze geluid van spelende kinderen.  Ondertussen spreekt mijn dochter met vriendinnen af. De laatste momenten van de zomervakantie. Brugmug af.

Vandaag boeken halen. Daar kijk ik naar uit. Het sentiment van het stugge, bruine, muf ruikende kaftpapier uit mijn kinderjaren. De boeken die wij in de zesde klas in de laatste week voor de hele lagere school kaftten. Daarmee meer dan ervaren. Toch is het me nooit gelukt die vaardigheid op degelijke wijze aan mijn dochter over te dragen.

Vandaag gaat het gebeuren. Samen met haar vriendinnen boeken kaften. Gedreven vriendinnen die vol overtuiging veronderstellen mijn dochter de grondbeginselen bij te kunnen brengen. Mijn dochter snuift dat de boeken van haar vriendinnen niet half zo degelijk gekaft zijn als die van haar. Haar vriendinnen lachen. Het gaat toch niet om degelijk. Als er maar een papiertje om de kaft bungelt, laten ze weten. Laat meneer Bakker, hoofd van mijn lagere school uit Hilversum, het niet horen.

Ik kijk uit naar het kaftuurtje vanmiddag. De chemische lucht van neon kaftpapier dat aan inpakpapier doet denken. De kakelende, lachende kippen die elkaar wijzen op slordig afgewerkte hoekjes. Het vertrouwde gevoel dat school gaat beginnen. Ritme. Nog even en dan zal ook de rest van Nederland dat ritme hervinden.

Plaats een reactie