Tweet05-11-2010 om 16:48 door Nicoline Wisse Smit

Bij het uitlaten van de hond kom ik een buur tegen. Hij is bezig zijn tuin bladvrij te maken. We praten over hoe leuk de hond wel niet is en over de bladeren in de tuin. Zichzelf overtuigend roept hij uit het niets dat de herfst hem helemaal niet depressief maakt. ‘Ja, ja’, denk ik, ‘jij zit dus zwaar aan de antidepressiva.’ Terwijl ik verder wandel kijk ik naar alle prachtige bladeren, aan de bomen en op de grond. Blijft jammer dat het merendeel van al die rare Nederbelgen bomen vreest. Kopen mensen in ’t Gooi dure, soms wel honderd jaar oude bomen om in hun tuin te planten, in België net over de grens bij Maastricht lijkt het de trend om de natuur neer te maaien. Grote huizen op kale kavels. Apart volkje die Nederbelgen!

Het najaar is mijn favoriet. ’s Ochtends rennen met de hond. Een lieflijke spat regen op mijn gezicht. De wind die aanzet tot het drinken van potten thee bij de haard. De huiselijkheid die het wint van de lonkende stad. De natuur die zich opmaakt voor een winterslaap. Maar vooral de bladeren. De rijke kleuren. De weelderige schakering aan de bomen. Mijn liefde voor het najaar realiseerde ik me eigenlijk pas enkele jaren geleden. Dat najaar, toen de kinderen na de lange zomervakantie weer de schoolbanken inschoven, besloot ik samen met een vriendin om tenminste één ochtend in de week het golfen op te pakken. Hoewel Limburg vele prachtige golfbanen telt, waren we vooral te vinden op Spiegelven. Vaak liepen we maar negen holes en stonden we meer in het bos naar onze ballen te zoeken dan op de baan. Maar wanneer op de baan was ik steeds in de ban van de prachtige kleuren. Geweldig om de natuur met de week te zien veranderen. Dat die bal weer tussen de bomen belandde maakte niets uit.

En dit jaar heb ik besloten om mijn dochter komend najaar mee te nemen naar Boston. Daar liep ik ooit mijn managementstage in het Hilton. Ik trok er weekenden op uit om te genieten van de natuur. Natuurlijk soms ook een van de vele outlets in Massachusetts bezoekende. En terwijl mijn hart hunkert naar de Indian Summer, bedenk ik wat een verwend nest ik toch ben. In Limburg hebben we momenteel de grootste outlets van Europa binnen handbereik, het merkendorp in Maasmechelen en de designer outlet in Roermond. Bovendien, en dit keer veel zaligmakender dan al die designer clothes, de natuur. Want wie leeft in een stad die uit meerdere steden bestaat, mag zich van A tot B vaak in de vrije natuur wanen. En zo geniet ik van de bladeren wanneer ik van huis naar kantoor rijd en van de kleurschakering als ik van Heerlen naar Maastricht toer. Straks ook nog even naar Sittard. Wat nou depressief?! Najaarsblijheid!

Plaats een reactie