Alweer vrijdag...

Tweet17-09-2010 om 07:25 door Nicoline Wisse Smit

Het lijkt gisteren. Opening van het Teaching Hotel in Maastricht. Aansluitend lustrum van de Hotelschool Maastricht. Zes vriendinnen te logeren. Zie ze niet vaak. Sommigen al zeker vijf jaar niet gezien. Toch is het zoals gisteren. Bijzonder hoe sommige vriendschappen, relaties, banden blijven.

Ik hoor dat weekend wel tot tien keer toe dat ze trots op me zijn. Dat ik het voor elkaar heb. Dat ik zo’n fijn huis heb. In het kader van meisjesgezwijmel: zij doen het allemaal ook niet slecht. Zelfs reuze goed! Maar ze vergeten dat ik in een vrijstaand huis woon, aan de rand van het bos, voor de prijs van een appartement in Amsterdam.

Ook lijken zij zich wederom te verbazen over mijn aanwezigheid in Zuid-Limburg. Ik, het Gooise, stedelijke of wereldse meisje. Die in Keulen en Parijs woonde voor ze naar de Hotelschool ging. Die tijdens de Hotelschool haar eigen weg koos, stages liep in Frankrijk en Amerika. Die altijd overal in de wereld haar weg lijkt te vinden. Dat meisje strijkt in Limburg neer en woont daar blij en tevree.

Ik verwijs naar mijn allereerste blog en blijf erbij: Home is where the heart is. Vraag me ondertussen af wat ze nu toch bedoelen. Want mijn leven lijkt iedere dag werelds. Op de grens met Duitsland, Vlaanderen en Wallonië. Zo in Londen, maar ook in Parijs. Moet je in Amsterdam wonen om werelds te zijn? Tuurlijk, we zijn allemaal veranderd. Maar juist ook zo hetzelfde gebleven. Niet voor niets het gevoel dat de tijd heeft stilgestaan als we elkaar na vijf jaar weer zien. En volgens mij ga ik in hun ogen nog altijd voor werelds door. Ze zeggen dan ook niet dat ik ben veranderd, maar informeren naar wat Limburg zo’n werelds mens te bieden heeft. Just try it!

En dan is het alweer vrijdag. Vorige week, de logerende vriendinnen, voelt als gisteren. Vandaag echter  een zakelijk golftoernooi op de planning. Georganiseerd door de Junior Kamer. Met Wis & Waarachtig spelen we mee. Ook opdrachtgever www.alzheimer.nl is van de partij. En wie net nieuw is in Limburg raad ik zeker aan om ook mee te spelen. Prima integratiemoment!

Door mijn achtergrond en betrokkenheid met de regio heb ik mij meermaals afgevraagd wat het verschil maakt in Zuid-Limburg. Waarom vindt de een hier meteen zijn weg, terwijl de ander nooit aardt. Het zal voor een groot deel met de persoon zelf te maken hebben, maar zeker ook met een beetje geluk. Ik heb in ieder geval gezien dat mensen die zich meteen aansluiten bij een hockeyclub of bij een club zoals de Junior Kamer al snel volledig zijn ingeburgerd. Nooit meer weg willen. En dat is niet zo raar. Want hier is het leven werelds en lijkt het bovendien wel altijd vrijdag! Laat ik nu net enorm van de vrijdag houden.

Plaats een reactie