Tweet28-12-2011 om 08:27 door Nicoline Wisse Smit

Ik wandel met mijn hond op de Sint Pietersberg. Iets dat ik wel vaker doe. De hond luistert niet, zoals die wel vaker (niet) doet. Het is een stormachtige dag. Een dag die meer aan herfst dan winter doet denken. Iets dat de laatste tijd wel vaker zo lijkt te zijn. Met een capuchon tot over mijn ogen probeer ik de plassen te ontwijken. Roep ik zo nu en dan tevergeefs mijn hond. En dan hoor ik opeens de zee!

De zee is mijn favoriet. De wind neemt mijn zorgen mee. Geaard met mijn voeten in het zand. De golven die het strand oprollen brengen energie uit verre windstreken. Hier komt alles samen. Een samen dat mij overvalt op de Sint Pietersberg.

Ik blijf staan. Ik beweeg mijn tenen om contact te maken met de aarde. Luister naar de golven, terwijl mijn ogen de horizon afspeuren. Ik zie door de bomen heen de cementafgravingen. Daar waar ooit de Krijtzee lag. De zee uit de tijd van de Mossaurus of Maashagedis. De hagedis die zijn naam te danken heeft aan de rivier de Maas. Waarvan de eerste fossiele overblijfselen in 1764 werden gevonden in de Sint Pietersberg. In het kalksteen dat in het Krijt (71,3 tot 65,4 miljoen jaar geleden) is gevormd. Fossielen die het kalksteen voor velen zo interessant maakt. Fossielen die mij herinneren aan het verleden, daarmee een venster naar de toekomst.

En ik? Ik sta in het heden. Met mijn tenen in het zand. Worden mijn zorgen meegenomen door de wind. Brengen de golven mij energie uit alle windstreken.

En dat de hond niet luistert? Het doet er even niet meer toe.

Luister zelf naar het geluid van de zee op de Sint Pietersberg

Plaats een reactie