28-02-2010 om 00:09 door Nicoline Wisse Smit

Joie de vivre. Dat is Zuid-Limburg. Zoals vrijdagavond. Ik kom aan bij Café Sjiek. Ik parkeer mijn auto voor de deur. Het mag eigenlijk niet. Toch doe ik het. Hier kan dat nog. Nou ja, natuurlijk de kans op een bekeuring. Maar hoewel de politie weet dat als mijn auto er niet staat er wel een ander dankbaar gebruik maakt van het plekje, valt het risico te nemen. Dat is joie de vivre.

Even later, aan tafel, vraagt iemand van de bediening of het mijn auto is. Ik spring op en snel naar buiten. Ik tover een glimlach op mijn gezicht om meneer agent te overtuigen de bekeuring onder mijn ruitenwisser ongedaan te maken. In plaats daarvan stoot ik op een hooggeblondeerde, nu goed, blondine. Mijn auto maakt vrienden met die van haar. Kennelijk heb ik mijn bumper tegen de hare aangezet. Ze is er niet van gecharmeerd. Ik excuseer me en rij mijn auto een stukje naar voren. Ze maakt zich ernstige zorgen om haar bumper. Heb bijna meelij dat ze geen echte zorgen heeft om zich druk over te maken. Drie grappige opmerkingen snellen door mijn hoofd. In plaats daarvan excuseer ik mij nogmaals en stel mij open voor een afhandeling die haar bekoort. Nadat ze ongeveer op de grond is gaan liggen om de bumper op minuscule oneffenheden te controleren, constateert ze bijna spijtig dat er niets aan de hand is.

Ik neem terug plaats aan tafel. Ik krijg bijna glinstering in mijn ogen van de idiote drukte om een bumper. Hallo, hallo, bumper. Bumper om te bumpen, toch? Of met liefde à la Parisienne in te parkeren. Zaterdagmiddag kies ik toch maar voor de garage van Q-Park. Ik hoor mijn auto zuchten. Had vast graag weer een bumper verleid.

Reacties

Plaats een reactie